Mijn melodieus klaaggezang

Toen ik vanmorgen opstond, dacht ik: “Ok, nu moet ik toch super gespierd zijn?” Maar helaas, de spierpijn die ik nu voel, heeft niets met sportieve chocoladetabletten te maken maar alles met overwerkte spieren. Het is nog exact een week en een half en dan kan mijn lichaam weer in de startblokken van stress-ontwenning gaan. En hoe langer je dit hebt zitten opbouwen, hoe langer het duurt voor je er weer ‘vanaf’ bent.

0ad2f197586acd6c8d4d4972cf9a827a--chronic-illness-chronic-pain

Nu, terwijl ik voor de verandering achter mijn geliefde maar ook gehate pc zit, voelt alles ontzettend zwaar aan. Ik bedoel het dan ook letterlijk. Mijn benen doen zo’n pijn alsof ik dagen aan een stuk heb zitten lopen zonder te stoppen. Mijn hoofd is net een snotkanon en daardoor zeg ik verwarde dingen soms. “Juf, het is wel woensdag he en niet donderdag!” Ik had al gedacht dat het wel zo was. En dan spreek ik nog niet over mijn schuurpapier voelende keel waaruit stilaan een raspende stem zich naar buiten wurmt.

1992484-Joe-Satriani-Quote-Eee-nee-mee-nee-my-nee-moe

Goh ja, ik klaag een beetje, maar ondanks dit alles ben ik ook blij. Blij omdat ik besef hoeveel de kinderen het afgelopen jaar hebben bij geleerd. Dit was duidelijk te merken tijdens onze overgangsgesprekken en dan neem ik al die stress en vermoeidheidsklachten er wel bij. Omdat ik al hun talenten heb zien opduiken en omdat ze telkens datgene bevestigen waarnaar ik streef. Dat juf zijn mijn talent is.

41DHYQyL7jL

Dus dank jullie wel lieve kindjes.

PS: Maar niet bedankt voor al die bacteriën, daar hou ik niet zo van.(Om in klagende lijn af te sluiten… 🙂 )

0c47622363d2e3417fd11e4d9f857280

Advertenties

En gaan met die banaan!

Nog twee weken 22 kindjes in de klas. Dat zijn veertien dagen nog gevuld met de melodieuze klanken van “Ju-uf!” Als je er bij nadenkt, zijn dat nog 336 uren vol gelach, geween, plezier en frustratie in 1 ruimte. Of nog 20160 minuten doorwerken, zuchten, lesgeven, spierpijn en ‘gaan met die banaan’. Want ja, mijn lichaam is nu al op en dat neem ik er bij. Ik hou zielsveel van mijn job, maar de nadelen zijn soms echt wel zwaar.

Natuurlijk kijk ik uit naar mijn ‘eeuwenlange’ vakantie, want dan kunnen mijn oren eindelijk rusten, dan kan mijn verstand een pauze nemen en kan mijn lichaam eindelijk rustig aan ontspannen. Want vergis je niet, na twee weken vakantie zal ik terug achter mijn computertje zitten, na te denken over klasvernieuwing, jaarplanningen, zill-doelen enz… en het uitwerken ervan natuurlijk. Want in augustus ga ik 1 weekje echt op vakantie en vanaf midden augustus zie je me weer aan het werk in de klas, maar dan zonder kleuters.hard-work-quote-7

Hoe dan ook, de volgende twee weken is het een race tegen de tijd: de laatste observaties in orde brengen zodat alle kindbeelden klaar zijn. Oudercontacten voorbereiden is niet enkel een ‘gezellige’ babbel op het moment, maar een doordacht gesprek waarin je informatie wisselt met de ouders en een geheel beeld kan schetsen van hun kind. Het opruimen van de klas en een inventaris maken van al de taken die je nog moet doen tegen volgend schooljaar. download

Aangezien ik een derde kleuterklas heb, hoort daar ook een einde-kleutertijd-feestje bij en daar kruipt veel tijd in(diplomaatjes, extraatjes, dansje en liedje). En dit jaar houden we ook een gigantisch bombastisch schoolfeest ter ere van onze directeur die op pensioen gaat. Nu ben ik niet tegen feestjes, maar wel tegen XL-feestjes voor mensen die weinig pedagogisch hebben bijgedragen aan de school en in de watten worden gelegd door weinig te doen.  Dat gezegd zijnde wil ik wel even zeggen dat mijn collegaatjes wel een pluim verdienen voor het harde werk de afgelopen jaren en misschien is het feest dan ook wat voor hen/ons.  En voel ik tegelijkertijd wel de nieuwe warme windvlaag stilletjes in de schoolgangen indringen zodat verandering en communicatie meer mogelijk is en kan zijn.Hardworking-4

Ok, genoeg neergepend voor vandaag, er wacht nog veel lamineer-werk op me!( En dit op mijn vrije dag 😉 )67-Hilarious-Teacher-Memes-44

Geniet van het weekend iedereen!

 

 

Zo is dat!

In een Brusselse school staan vergt heel veel energie , maar ook concentratie. Omdat de  Nederlandse taal van de meeste kleuters niet optimaal is, is het soms zoeken om ze te begrijpen, maar ook omgekeerd. En dan vind ik het geweldig als ik zie hoe betrokken ze zijn in het klasgebeuren. Nu hield ik de afgelopen weken enkele leuke ideeën en unieke uitspraken bij van hen die me zijn bijgebleven.

34810764_10155637901281593_5594680414733074432_n

“Maar juf, hoe heb je de ‘nene’ van de koe meegenomen? ” ” De juf heeft dat gedemandeerd natuurlijk! ” “Neen, het is een handschoen, maar we doen alsof het de uier is van de koe.” ” Maar hoe komt die lait er dan in?” “Die heb ik er in gedaan, zo kunnen we het melken van de koe oefenen.” “Ah ja, de juf wilt de lait partageren.” Delen is de boodschap dus.

34259035_10155619145161593_4756742495830802432_n

“Papa’s worden sterk door ballen op te heffen.” Bij deze maakte een kleuter een halter met papieren gewichten. Een goed idee!

34850334_10155637905006593_1461695448069701632_n

Telefoon van Juf A.! Ze is in nood en we moeten haar naar de klas krijgen! Dus legden ze haar op een deken(van de poppenhoek) en sleurden ze samen de gewonde juf naar onze klas. ” Volgende keer we bellen de ambulance, waarom de juf is veel te zwaar.” Nu ja, we besloten dat de 112 bellen wel ging helpen als de juf echt niet zou kunnen stappen.

34863345_10155637915616593_947607323235319808_n

“De vlammen zijn op de huis, maar waar is de vuur?” Nu ja…

34892206_10155637916321593_7669927694976417792_n

“Is het een jongen?’ “Neen” …….. “Heeft die een barbe?” Euhhh…

34862091_10155637910781593_7528440691878264832_n

Ik vertelde de kleuters over mijn tocht naar Pairi Daiza en toonde hen de dino die ik had gezien. ” Oh puree juf, hoe komt die van de musée tot daar? Die is vrai?” En voor ik iets kon antwoorden: “Loop, juf!!!!!”

35049624_10155637917801593_1014123498928340992_n

“Mais juf, wanneer we spelen de tablet voor de grote mensen?” Een nieuwe aanwinst,een smartbord, in de klas.

En als laatste vond ik de uitspraak van mijn dochter ook geweldig toen we bij de tentoonstelling van de dino’s in Pairi Daiza waren. Die dinosaurussen maakten lawaai en bewogen, maar zij was niet bang. “Mama, ik weet waarom die zo roepen. Ze zijn bang van mij!”

Zo is dat!

Ik kan het!!

Drie woorden die je hele leven kunnen bepalen. Nu klink ik als een of andere mental coach maar ok, dat wil ik in deze blog wel even zijn. Ik had nooit gedacht dat woorden zoveel effect konden hebben, want ze zeggen vaak dat woorden geen daden zijn. Wel, soms doe je al veel door jezelf die woorden toe te spreken. Je kijkt in de spiegel en je zegt: “Ik kan dit!” En dat geeft je vanzelf weer zelfvertrouwen. Ik geef jullie enkele voorbeelden uit mijn leefwereld waar ik het heb toegepast de afgelopen week, maand en jaren.

L. was één van mijn kleuters die ik leerde fietsen tijdens onze tweewekelijkse fietsinitiatie. Want fietsen op twee wielen is niet evident en vele van die kinderen hebben nog zijwieltjes. Ik zag dat ze het echt wilde en dus leenden we de fiets van een andere kleuter. Samen met een andere meisje in de klas probeerden ze elk om beurt te fietsen. Ik vertelde hen dat bang zijn niet erg is, maar dat het hen wel een beetje tegenhield om effectief te kunnen fietsen. Zeg : “Ik kan het en dan ga je zien dat je het kunt. Je zal waarschijnlijk wel eens vallen, maar ik zal je tonen wat je dan moet doen.” We oefenden verscheidene keren en zoals je wel kan verwachten, kon L. rechtdoor fietsen. Ze moedigde haar vriendinnetje aan en zei: “Ik heb altijd gezegd ‘ik kan het’ en ik kan het!” Bij S. zit er nog veel angst, maar dat geeft niet, want ze zal er wel komen. Ze wil het zo graag kunnen, dat het binnenkort wel zal lukken.

De maand juni is er en dan is de aanhoudende vermoeidheid een feit. Dan voel je de zenuwen overal en zijn we als collega’s soms wat kribbiger. Het lijkt dan ook alsof de kleuters niet meer kunnen of willen opruimen en je klas een echte varkensstal blijkt te zijn. En dat heeft dan niets met het thema boerderij te maken, want thema brandweer is nu ter plaatse.  Ik zou hier een foto kunnen plaatsen van een ontplofte klas, maar op dat moment ben ik meer bezig met op te ruimen dan met foto’s te trekken. En juist op die ogenblikken spreek ik me moed in. “Ik kan dit. Geen zorgen. Het komt goed.” Ja, meestal na een kwartiertje of wat meer.

Net als enkele jaren geleden, toen ik net na mijn ziekteverlof i.v.m. mijn burn-out terugkwam waren die woorden heel belangrijk. Want ik was er nog niet bovenop, al wilde ik het wel proberen. Ik werd de grond in geduwd, ik moest mijn plaats verdedigen en vooral ik moest mezelf bewijzen. Dat laatste vond ik erg aangezien ik er al jaren vertoefde en wie echt wil zien, het echt kon zien wat ik waard was en ben. En ik ontdekte dat ik mezelf niet vaak op een schoteltje had gepresenteerd en dat het daardoor kwam dat men mij niet zag. Maar dat was nog geen reden om mij te vertellen dat ik niets goed deed(en achteraf bleek dat het dan wel goed was) en te vragen of ik het wel aankon(elke week tijdens mijn ziekteverlof). Er werd over me gepraat, maar het geroddel vond altijd zijn weg naar me. En ik had een keuze: ofwel ging ik weg ofwel was het genoeg geweest en toonde ik mijn vechtlust.  Ik loop niet weg van hindernissen, zo ben ik niet. Enkel wanneer de weg dood loopt. Dus elke dag begon ik de morgen met: “Ik kan het” en eindigde ik de dag met : “Ik heb het gekund!” Daardoor kreeg ik  meer zelfvertrouwen en daarom deed ik alles (in andermans ogen)opeens goed en super. Ik ben veranderd de afgelopen jaren, maar ik ben ook nog altijd mezelf gebleven. En er zijn nog dagen dat ik worstel met mezelf, maar dan weet ik dat niet elke dag even geweldig kan zijn. Morgen kan ik het dan wel weer aan.

Op sommige momenten denk je dat je het kan, maar moet je toegeven dat je het niet alleen kan. Een kleuter die een veter wilt knopen, maar het niet kan. Als juf nog massa’s knutselwerk hebben en tijd te kort. Of als collega teveel taken op je nemen. Dan kan je het soms beter met twee. Leer kleuters elkaar te helpen en samen te werken, laat die collega je meer ondersteunen en verdeel taken. Dat kan je best wel.

Dit zijn foto’s bij thema brandweer. Ze moeten heel veel samenwerken, zoals je ziet. Wat als een juf gewond is en ze kan niet meer stappen? Hoe maken we een stratenplan voor de brandweer? We knutselen samen huizen, scholen enz..van kosteloos materiaal. En we werken ideeën uit voor ons fitnesscentrum in de kazerne.

Nu ga ik nog enkele rekeningen betalen, ook al heb ik echt geen zin. “Ik kan dit” Ja, ik kan het best wel, maar willen is een andere zaak. En geld krijgen zou nog  veel leuker zijn!

Quote-about-paying-the-bills-

 

Vrienden zijn met een leerkracht: tips en ervaringen

Tips om een (kleuter)leerkracht als vriend gelukkig te houden:

  • Kosteloos of wegwerpmateriaal bijhouden voor haar/hem zodat men er ooit (binnen dit en 20 jaar) gebruik van kan maken
  • Begrip hebben voor het feit dat ze al om 21 u naast je liggen te snurken in de zetel of wanneer ze in de week te moe zijn om nog laat op te blijven.
  • Je gaat met hen nog gauw even mee naar de Action alvorens jullie aan jullie vriendendag beginnen.
  • Wanneer ze plannen tot in de puntjes: laat ze doen want zonder structuur worden het drama- queens of kings.
  • Hun frustraties aanhoren van de te hoge werkdruk omdat je weet dat ook zij het niet makkelijk hebben in hun job.
  • Bij een aankomende vakantie niet zitten te zagen hoeveel vakantie ze hebben, want dat weten ze zelf ook wel.
  • Vraag ze niet om dure reizen, want hallo, zoveel verdienen ze nu ook niet.
  • Mee knutselen ook al haat je al die plakkende vingers nadat je zo van die lopende lijm hebt gebruikt.
  • Op zoek gaan naar het ideale vaderdag – cadeau. Voor in de klas natuurlijk. What else.
  • Hun in de vakantie ook echt vakantie gunnen. Want dat hebben ze verdiend, net als alle andere werkende mensen.
  • Vergelijk ze niet met andere jobs, want iedereen is anders en elke job heeft zijn voor-en nadelen.
  • Vergeef ze wanneer ze hun werk overal meenemen of wanneer ze hun professionele mening delen. Want ze willen alleen het beste, voor elk kind. Jouw kind, het kind van de buurvrouw, alle kinderen van de wereld. Ongeveer toch.
  • Geloof de nonsens van de media niet over leerkrachten, want jaloezie wordt vlug wakker gemaakt door te overdrijven. Just saying.
  • Of verander je vriendendag in een verwendagje zonder kinderen, want ook al houden ze ontzettend veel van kinderen, dat betekent niet dat ze 24u per dag ermee geconfronteerd willen worden. Af en toe wat rust is…..zalig.
  • Laat ze ongeduldig zijn voor een concert of voor een feest, want tijdens hun werk moet hun geduld optimaal zijn en blijven. En met ongeduld bedoel ik echt: accepteer het.

 

Ervaringen zijn er genoeg als je een bevriende leerkracht hebt. Ik kan er van meespreken, want ik heb er gelukkig veel. En ook al zijn ze allemaal uniek, toch hebben we dingen gemeen. We begrijpen de frustraties van het vak en begrijpen het van elkaar wanneer we ontzettend blij zijn wanneer de vakantie in zicht is.

Maar af en toe hebben wij als leerkracht ook nood aan vrienden buiten ons wereldje. Vrienden in de zorg of in de industrie, ambtenaar, bediende of arbeider: het maakt allemaal niet uit. Zolang het maar vrienden zijn die respect naar elkaar toe tonen. Want zo begrijpen we de verhalen van anderen ook, hoe zij werkdruk ervaren. Ook al zijn onze werelden verschillend, toch merken we dan op dat de werkdruk dezer dagen eigenlijk overeenstemmend is. Dat iedere mens worstelt met de dagelijkse sleur , maar dat we samen de last op onze schouders proberen te dragen.

 

 

In de jungle

Maandagavond 20u32. Ik geeuw terwijl ik met mijn laptop in de zetel zit. Gee-eeeuuw. Ik voel me als een leeuw die een hele dag door de jungle heeft gerend om zich dan eindelijk na een goed maal neer te vleien op zijn favoriete plek.

De jungle, zo kan je de kleuterklas wel noemen. Als je er een tijdje niet meer bent geweest, dan is het even zoeken naar orde en structuur. Verdwalen doe ik nooit. Alleen als ik iets op een andere plaats heb gezet. Dat gebeurt soms wel. Ik hou van de tussenweg tussen perfectionistisch ordelijk en chaotisch ordelijk. Nu ja houden van is een groot woord, het is eerder een deel van mezelf. Maar toen ik vanmorgen in mijn jungle binnenkwam, was er een groot gebied veranderd zonder mijn medeweten. Groar. Daardoor voelde ik me een beetje verloren. Deze week begin ik met mijn themaloze weken en i.p.v. me direct met allerlei diepe kindgeprekken bezig te houden, moest ik de klas nog helemaal in orde zetten. Wat was er nu gebeurd? Wel een tijdje terug had ik om een SMARTbord gevraagd en nu hangt deze in mijn klas. Ik kan er nog niets mee doen en mijn andere borden met al mijn kalenders stonden iets wat, nou ja, op de verkeerde manier. Dus na wat puzzelwerk zat ik weer , min of meer, op schema. Aangezien ik 4/5 werk en iemand anders voor de vakantie in mijn klas stond omdat mijn co-teacher ziek was, moest ik op zoek gaan naar delen van mijn voorbije thema. Samen met enkele kleuters ruimden we dit op en kon ik alles opbergen in een themadoos die net toe kon. Oef!*

Net toen ik enkele kleuters hielp met hun dierentuin( Toevallig of niet nu ik over de jungle begon…), kwam een meisje bij me om te zeggen dat ze het heel koud had. Ze zag er wat bleekjes uit, maar ze klaagde vooral dat ze moe was. Terwijl ze tegen de verwarming aan zat, moest ik een klein conflict oplossen in de poppenhoek die nu een ravage bleek te zijn. Ok, even wat meer orde creëren tot ik een jammerend “Ju-uf?” hoorde. Eventjes snel kijken en ik zag dat het meisje moeilijkheden had met haar maag. Mijn emmer in de klas was verdwenen , net zoals een paar andere dingen die na de vakantie opeens foetsie zijn. Dus ging ik bij haar staan en liet haar rustig begaan terwijl ik bemoedigend over haar rug wreef. Toen ze zich precies beter bleek te voelen, probeerde ik de vloer weer gebruiksklaar te maken. In de berging in de gang vond ik nog een grote kom.  Dat moest het maar doen voor het geval dat… je weet wel. Maar omdat ze ineens erg begon te bibberen, nam ik haar koorts op en dat had ze net niet. Toch besloot ik dat haar mama moest gebeld worden. Die kwam gelukkig vrij snel. *

Mijn oren suizen nog een beetje. Het volume van mijn junglediertjes was enorm hoog vandaag. Ze waren enthousiast en blij om terug te zijn zodat we samen op avonturentocht konden. Maar zoals elke goede leeuw het doet, moet je af en toe je ‘kudde’ bijeen roepen om de afspraken in de groep te laten herhalen. Een paar keer. Of tien keer. Vijftien keer? Ff de tel kwijt.

 

De jungle is groot en er zijn overal gevaren, avonturen en hindernissen. Maar zolang je het de baas bent, kan je de tocht iedere dag aan.

*Dit waren maar enkele voorbeelden van mijn hele dag, want alles neerschrijven kost me nog uren en daarvoor ben ik nu te moe. Dus geeuw. Slaapwel!

Discriminatie is HET woord van de eeuw

Ik wou een andere titel neerschrijven, maar opeens namen mijn vingers de controle over. En eigenlijk is die zin datgene dat me bezighoudt de laatste tijd.  Want wat is discriminatie en wanneer mag je het woord gebruiken?

Het begint allemaal bij onze morele ontwikkeling waar respect toch centraal staat of dat hoort toch zo te zijn. Maar ik zie het woord stilaan vervagen zoals een geschreven woord in potlood dat je na jaren niet meer kan lezen. Of velen die een gom bij zich hebben en het woord voor je neus gewoon wegvegen. Het gebeurt maar al te vaak en te veel. Thuis, op school, op straat en gewoonweg in de maatschappij. Ik steek dan vaak mijn vinger uit naar de pers, maar uiteindelijk doen die mensen gewoon wat ze geleerd hebben en gaan ze mee in the flow van de alledaagse sleur. En dan denk ik: hoe komt het dat we zover zijn gekomen?

Simpel. Het ego staat vaak in de weg. Want ‘ik wil’ of ‘ik zie het zo en blijf erbij’ zijn zinnen die meer en vaak voorkomen. In een multiculturele  cultuur met ontzettend veel sociale media waar iedereen het meeste, het duurste en het mooiste wilt en moet hebben, vergelijken we ons continue met elkaar. En worden we daar gelukkiger van? Neen.

Elke keer als ik een artikel zie voorbijkomen over de leerkracht, sta ik al klaar om in de aanval te gaan. Omdat die reacties erop niet mals zijn en omdat ik teleurgesteld ben in hoe mensen elkaar dezer dagen zien. Neem nu onze vakanties. Terwijl ik dit nu schrijf, ben ik nog steeds moe. Moe van de dagen voor de vakantie, moe van de vele weekends waarin ik me niet heb kunnen ontspannen doordat werk niet gescheiden kon worden van thuis. Ja, ik kan het nu rustiger aan doen en ja ik heb vandaag gewerkt aan het eerstvolgende thema die kleuters echt eens willen doen. Natuurlijk is het niet zoals tijdens de schooldagen. Een geluk of ik zou erbij neervallen. En volgende week ga ik samen met mijn gezin naar de zee. Omdat wij allemaal vakantie verdienen. Ik wens ook dat mijn man meer vakantie heeft, want 20 dagen zijn niks. Als ik kijk naar mijn schoonzus die verpleegster is, dan denk ik vaak dat zij meer rustdagen verdient door het harde tilwerk. Maar ik ga ook eerlijk zijn. Vind ik dat iedereen vier maanden verlof moet hebben? Neen. Terwijl men bij een bureaujob of een andere job het werk niet mee naar huis neemt, doen wij dat wel. Bij hen zou vakantie gewoon vakantie zijn. Maar bij ons is dat niet zo simpel. Er zijn leerkrachten waar het effectief wel zo is, maar dat zijn uitzonderingen die bij elke job wel voorkomen. Maar goed, ik wijk af en begin me weer te verantwoorden voor een zaak alleen al omdat ik denk dat ik niet anders kan. Deze blog gaat over discriminatie en ik vind dat vele jobs worden gediscrimineerd door hun voordelen. Een rijke chirurg of een beroemde televisiester, een zelfstandige met tijd teveel en een leerkracht die blijkbaar alleen maar op vakantie gaat. Maar men vergeet de totaliteit van een beroep of men vergeet zich gewoon in te leven. Empathie is immers niet te koop online dus veel mensen kennen het dan ook niet.

In dit land vind ik ook dat het van kwaad naar erger gaat en dat is triestig om te zien. Als je je als Belg gediscrimineerd begint te voelen in eigen land, dan weet je dat er iets goed mis is. We behouden onze eigenheid niet meer en dat maakt ons net zo speciaal. Multiculturaliteit is mooi, maar alleen als we samen kunnen leven en elkaars ‘anders zijn’ kunnen aanvaarden. Normen en waarden leren naleven zoals men dat samen hoort te doen. Rechtvaardigheid in zijn volle vorm weer naar voren laten komen.

Ik vind discriminatie een negatief woord en voor mij mag deze stilaan op de achtergrond verdwijnen zodat het woord ‘eenheid’ op de eerste plaats mag verschijnen.

Bedankt aan iedereen die hiervoor openstaat.