Wat is goed kleuteronderwijs?

Een vraag waar telkens een ander, soms meer geëvolueerd antwoord op komt. Maar velen hebben er nog steeds een verschillende mening over. Hé, het is niet erg dat je er anders over denkt. Maar wat is nu het juiste antwoord?

  1. Ervaringsgericht werken: dat is nu eenmaal een feit. Voelen ze zich niet goed, dan zijn ze ook niet geïnteresseerd in de wereld rondom hun en zullen ze geen ervaringen opdoen. ervaringOok elkaar helpen speelt daarin een grote rol.
  2. Laat hen vooral onderzoeken, initiatief nemen en hun materiaal nemen. Door alles op een tafeltje klaar te zetten of een blaadje te presenteren, werk je eerder vanuit de leerkracht, dan vanuit het kind. Natuurlijk kan het zijn dat je eens nieuw ontwikkelingsmateriaal aanbiedt of dat er al stappenplannen klaarliggen voor een technische of huiselijke opdracht. Maar dat hoeft daarvoor niet in elke hoek zo te zijn.
  3. Betrek hun belevingswereld erbij, ga mee in hun fantasie en leer hen van daaruit nieuwe dingen bij.
  4. Betrek de omgeving erbij, toon hen nieuwe plaatsen om te bezoeken. Extra ervaringen om in de klas toe te passen!
  5. Rekening houden met verschillen in ieders ontwikkeling en erop inspelen. Kinderen uitdagen of extra aandacht bieden.
  6. Structuur aanbieden door te plannen, door te kiezen zodat ze zelfstandig aan de slag kunnen. Ook de tijd-en ruimtekaders zijn hierin belangrijk. Ik maak dan ook gebruik van een keuzebord zodat kinderen zich kunnen sturen. Een aftelklok houden ze dan in het oog, zo weten ze of er nog tijd genoeg is om hun ‘werk’ af te maken en dan nog voor iets anders te kiezen.graven
  7. Een evenwicht houden tussen hun persoonsgebonden ontwikkeling(wie ben ik) en cultuurgebonden ontwikkeling(wat kan ik)
  8. Een goede organisatie qua beleid, leerlijnen enz. Als je als klas op je eigen eiland vertoeft, dan heb je geen besef van de ontwikkelingskansen van elk kind. Want elk kind is uniek en zit op een ander pad in zijn ontwikkeling. Daarom kozen we dit jaar ook voor de eilandenwerking zodat de tweede en derde kleuterklas van elkaar kunnen leren. 42297068_1836268656468908_57014393774276608_n

Er zijn nog heel veel punten die ik kan aanhalen, maar deze zijn toch de belangrijkste. Kleuteronderwijs en eigenlijk het onderwijs in het algemeen kan ook pas goed lopen als elk kind de nodige zorg krijgt en dat is in veel scholen niet zo. Dit jaar hebben wij het geluk om extra zorg te hebben terwijl andere scholen amper zorguren hebben. En het is zo nodig.

Volgende week sta ik een hele week alleen in voor 22 kleuters. Langs ene kant vind ik dat fijn omdat je als juf een beetje je eigenheid verliest als je werkt met een co-teacher en op die alleen-momenten voel ik me helemaal tip top. Aan de andere kant, met de klas die ik heb dit schooljaar, weet ik ook dat het geen lachertje wordt. Want er zitten heel wat zorgkindjes in mijn klas en ik hoop dat ik volgende week iedereen ga weten te bereiken. Maar ik weet zo dat ik daarin een beetje zal falen.

Want in de lagere school werken ze met het 4-sporenbeleid waardoor elk kind op maat kan werken, maar in de kleuterschool werken we daar nog maar pas naartoe. Maar hé, een juf neemt elke hindernis omdat uitdagingen voor ons gemaakt zijn.

Maar vergeet niet, net zoals een goede diesel, raakt onze supervloeistof ook af en toe eens uitgeput. En dat, lieve mensen, vergeet de buitenwereld wel eens. Waarom? Omdat heel veel mensen op hun eiland zitten en dat eiland het beste eiland vinden en zo niet willen zien dat er meer is dan dat. Puntje vier van hierboven hebben ze ergens over geslagen. Samen onderweg,maar toch je eigen pad kiezen. Daar draait ontwikkeling om. en daar moeten we respect voor hebben.

Integraal-welzijn

Advertenties

Afspraken maken bij kinderen

dolfijntjesIn het begin van het schooljaar weet je nooit welke kinderen er in je klas komen. Niet echt. Ook al heb je klas-overschrijdende gesprekken gehad en zie je de kinderen vaak op de speelplaats. Wanneer kleuters in je klas zitten, dan zijn het een beetje je eigen kinderen. En zoals dat gaat bij opvoeden thuis(normaal gezien), zo gaat dat ook op school. Voor kinderen gaan spelen, worden er afspraken gemaakt. En die zijn nodig om te werken aan hun luisterhouding, hun werkattitude en hun respect voor de klas.

Maar dat gaat vaak niet zo vlot als men denkt. Zoals ik reeds in het vorige blogbericht vertelde, zitten ouders en leerkrachten soms niet op 1 lijn en dat bemoeilijkt het maken van de afspraken. Na veel herhaling en tijd beseffen ze wel wat kan en niet in ons klasklimaat, maar er zijn altijd kleuters die gaan’ proberen’. Zo werken we meer en meer ervaringsgericht en juist dan zijn afspraken noodzakelijk. Want je legt veel verantwoordelijkheid bij het kind zodat zij of hij zelf hun ontwikkeling sturen. En dat is een mooie gedachte, maar dat ligt bij elk kind anders. Sommige kinderen hebben meer structuur nodig dan anderen en dan is het ook nodig dat je die aanbiedt. Niet in de vorm van: allemaal aan een tafeltje en ‘werken’, maar eerder hun ontwikkeling van initiatief en verantwoordelijkheid aanspreken en stimuleren.

Deze week werkten we rond het thema ziekenhuis en daar hoorden heel wat nieuwe afspraken bij.

 

Inde spoed-hoek lieten ze zich onderzoeken, maar de afspraak was dat ze eerst wachten in de wachtruimte om dan bij de dokter of chirurg te gaan. De assistent vulde vervolgens de gegevens in (ieder van de kinderen en de juffen hebben een eigen paspoort) tijdens het onderzoek. Ik moet er wel bij zeggen dat het materiaal en ook het ‘werkblad’ werd aangeboden, maar ze dit niet moesten doen. Er werd samen gepraat tot we tot die afspraken kwamen om het wel te doen.

 

Ook in de tandartshoek werden er afspraken gemaakt nl tanden poetsen voor het tandartsbezoek, geld meenemen om te betalen, het ‘probleem’ kiezen en een volgende afspraak noteren. In de kring worden die afspraken aangepast of herhaald.

20190205_125134

Ook aan de incheckbalie van een ziekenhuis worden er afspraken gemaakt. Heb je je paspoort bij? Waarom kom je? En we sluiten af met een stempel en handtekening.

 

In de knutselhoek maakten we de afspraak enkel materiaal voor het ziekenhuis te maken zoals een stethoscoop e.d. terwijl we bij de contructie-hoek zowel structuur als vrije input toonden. In andere hoeken werd er dan weer aan differentiatie gewerkt en die differentiatie is duidelijk te zien voor de kinderen. Geel betekent de start van een opdracht en blauw is een trapje hoger, voor wie nog een uitdaging wilt. Daaromtrent zijn dus ook duidelijk afspraken gemaakt. En zo gaat dat de hele dag door.

Zonder die afspraken ben je niets in een klas en daarom dat je ze moet blijven maken. Soms met veel herhaling, soms met vernieuwde inzichten. Maar vooral maak ze met de kinderen en niet alleen. Ze zullen meer verantwoordelijkheidszin krijgen en meer zin hebben in leren.

De schaduwzijde

Soms is het hard. Frustrerend. En dan voel je je op momenten heel alleen. Lesgeven is niet simpel. Het is knokken. En op sommige momenten dreigt de schaduw je te omarmen. Na het vallen, moet je weer opstaan. Zo gaat dat ook bij andere beroepen en mensen, maar daar heb ik geen zicht op. Ik kan jullie alleen vertellen hoe het voelt als leerkracht wanneer ik de schaduw niet van me kan afschudden.

Tweeëntwintig prachtige kinderen die je mee moet helpen opvoeden. Simpel, volgens sommige ik-weet-het-altijd-beter- mensen. Ja, het is ons beroep en ja in het algemeen lukt dit wel, maar er zijn veel dagen dat we met de handen in het haar zitten. Je mag immers niet vergeten dat we maar een deel van de opvoeding van het kind geven. Hun basis ligt immers thuis en in hun omgeving. Een plaats waar we geen vat op hebben en een relatie die we goed moeten kunnen onderhouden. Met een deel van de ouders is die band goed, met andere ouders ervaar je een afstand. En dat is niet erg, want je kan niet met iedereen opschieten.

Ik heb een klas met veel uitdagingen dit jaar en ik nam deze in het begin van het schooljaar met veel zin en moed aan. Omdat je als juf een verschil kan maken. Ik werk vanuit het kind wat wil zeggen dat kindgesprekken centraal staan, hun leefwereld prioriteit krijgt en hun talenten overal bij betrokken worden. Maar we zijn bijna februari en ik heb het gevoel dat ik heb gefaald. Een gevoel dat moeilijk van je af te schudden is. Elke dag nieuwe afspraken maken en andere afspraken herhalen. En herhalen. EN HERHALEN. Maar het gedrag van sommige kinderen is niet ok. Echt niet ok. Onbeleefdheid, geen respect voor het materiaal en hun omgeving en de laksheid van sommige kleuters is echt verschrikkelijk. Natuurlijk twijfel ik aan mezelf, terwijl collega’s zeggen dat ik er niet veel aan kan doen. Want ik doe mijn best. Ik vecht tegen een realiteit waarin kinderen geen normen en waarden meer meekrijgen van thuis. Waar ze mogen doen en zeggen wat ze willen.

Zorg. Wat wil ik veel kleuters helpen, maar ik kan het soms niet. Omdat dat kind niet de gepaste hulp krijgt. M-decreet jah. Ouders willen soms niet meewerken en dan ben je daar mooi met dat decreet, want je moet de toestemming hebben van ouders. Elk kind heeft tijd in zijn eigen ontwikkeling, maar als je ziet dat de kleuter worstelt bij zijn groei, dan bied je die toch de nodige hulp. Als ik gesprekken doe met ouders over een zorgvraag en zorgnood, dan heb ik reeds van stappen in de klas ondernomen en tal van observaties gedaan. Kleuters staan tegenwoordig ook op wachtlijsten om de nodige hulp te krijgen. Een jaar wachttijd. Ik zever niet.

Het is niet leuk om die schaduwzijde van het lesgeven mee te dragen. Het doet pijn. Omdat je alles van jezelf geeft, maar het toch niet genoeg blijkt te zijn soms.

Maar ik geef niet op. Want al halen sommige rakkers het bloed van onder mijn nagels, toch zie ik ze graag. Al kom ik soms met zorgen naar huis en kan ik af en toe niet slapen omdat het teveel was die dag, toch sta ik met volle moed er weer de volgende dag.

En dus zal ik de volgende dagen even tot rust komen om dan volgende week weer met een nieuwe lei te beginnen. Want de kleuters blijven het waard.

Op reis in winterwonderland

Wat leuk als het weer alles in de war stuurt van je activiteiten. Hé, echt op een positieve manier hoor. Deze week namen we een vliegens-vlugge start met het thema ‘reis rond de wereld’ en daar zag ik al gauw dat we dit jaar weer een hele andere kant naartoe vlogen. Geen probleem! Ik had een koffer meegebracht die zij moesten gevuld krijgen voor koude en warme dagen. Bij deze heb ik al een bovenstukje van een bikini en een halve zonnebril.  Neen, ik begeef me nog niet zo over straat en zeker nu niet. Maar de andere hoeken in de klas kregen al vlug voorrang. Onze vlieghaven bijvoorbeeld heeft al heel veel succes en ook het reisbureau vinden ze geweldig. Goh en ik ook een beetje, eerlijk gezegd.

Ontluikende geletterdheid(het overschrijven van de naam op het paspoort), zelfsturing(welke vraagjes stel ik, ik ga van boven naar beneden), tellen(10 centjes om een reis te boeken), luisteren en spreken verfijnen(vraag en antwoord) en zoveel andere doelen die worden bereikt in het reisbureau.

Het maken van de vlieghavenhoek nam toch twee dagen in beslag, maar dat geeft niet. Op die momenten ga je zo mee in hun fantasie, zodat ze erna naar harte lust erin kunnen spelen. Natuurlijk heb ik hun erna voor het rollenspel wel dramakaartjes aangeboden, zodat alles iets ordelijker verloopt. Maar wat spelen ze er mooi. Ik zou het graag willen filmen zodat ook jullie mee kunnen piepen, maar met die privacywet kan ik dat ook niet delen, net zoals al die vrolijke gezichtsuitdrukkingen. Twee kleuters die vaak niet voor de dramahoek kiezen, zijn er nu niet weg te slaan. I love my job. Echt waar.

Voor mijn natuureiland tijdens ons dinsdagnamiddag eilandenwerking had ik buiten emmers water gezet, maar helaas pindakaas, die nacht had het niet zo gevroren. Maar geen nood, die dag begon het te sneeuwen en niet zo een klein beetje. Dus namen we de schop en een emmer en voila!

En dan kon het experimenteren beginnen!

Mooi om te zien trouwens hoe de twee klassen elkaar helpen en zoeken naar meerdere experimenteermogelijkheden.

Nog enkele kiekjes van andere hoekjes die al aan de slag gingen:

 

 

2019, daar gaan we!

Zoals velen onder jullie, heb ik ook mijn verwachtingen, wensen en voornemens voor het nieuwe jaar. Een paar kg kwijt , mijn passie voor het schrijven wat meer boost geven en vooral verder mijn eigen weg bewandelen samen met anderen.

2019-20181221055019857

Mijn realistische voornemens als juf in 2019:

  • Elke dag op tijd op staan, want ik druk maar al te vaak op die snooze-functie. En waarom heb je die knop anders? Maar goed, ik ga proberen uit bed te springen zoals Supergirl dat doet, maar dan zonder cape. Ik zei en herhaal: proberen.
  • Al het papierwerk , soms al zuchtend, dezelfde dag nog afkrijgen. Dit deed ik in het weekend vaak, omdat ik in de week zo kapot was als een afgebroken kraan. En ik vind het niet fijn om in het weekend nog massa veel papierwerk te doen. Wie niet waagt, niet wint, toch?
  • Ik schrijf vaak over thema’s, maar ik wil best ook eens schrijven over hoe ik tot die thema’s kom of tips en ervaringen waaruit ik heb geleerd. Niet omdat ik het beter weet, maar omdat
  • Nog iets meer assertiever zijn. Zoals mijn dochter dat kan als ze soms zegt: “Oh laat me nu gerust ,mama. Ik ben bezig.” Kleuters hebben het zo druk. Hmmm.
  • En een interessant Zill-doel dat ik voor mezelf wil bereiken: initiatieven nemen daar waar ik de stap net niet durf te zeggen omdat ik “too chicken”ben. Van een kip naar een kraanvogel evolueren of zoiets.

20190104_192926

Mijn goede voornemens en verwachtingen waarvan ik weet dat het onmogelijk is ze te volbrengen, maar die ik toch zal proberen uit te voeren(wat een la-a-a-a-nge zin):

  • Kleuters woorden afleren zoals kakaproutpipi,dab(sorry, maar het wordt bij elke situatie bijna gebruikt en het lijkt nu meer op een tic dan op iets leuks) en het woord “moche”minder laten gebruiken. Ik vind dat een lelijk woord.
  • Stilte vragen in de gang of wanneer het nodig is zonder te roepen als een leeuw. Ik zing, speel een stilte-spel en speel iets dramatisch waardoor er stilte valt, maar geloof me, de kleuters van vandaag zijn daar niet allemaal voor te vinden. Zij spelen zelf voor olifant of schreeuwende aap en dan moet de koningin van de jungle echt wel stilte grommen. Roar.
  • Opschrijven wat ik nog allemaal moet doen, want mijn hoofd heeft wel een groot bestandsvermogen of geheugen maar de vermoeidheid gebruikt dan soms de wis-knop waardoor gedachten verloren gaan. ERROR.
  • Perfectie bestaat niet en toch streef ik er altijd naar. Ik kan mezelf wel op het matje roepen en zeggen dat het ideale plaatje niet bestaat, maar als juf blijf je doorgaan. Omdat het nooit genoeg is. Niet voor mezelf, maar zeker niet voor de buitenwereld. Want wij als juffen voelen ons heel vaak minderwaardig door wat er in de media over ons wordt beweerd.  Geloof niet alles wat men je voorschotelt.#lesgevenismijnsuperkracht
  • De nieuwe minister van Onderwijs worden. Neen, ik lach. Maar moest ik ambitie hebben ervoor, dan zou ik alvast dat M-decreet afschaffen of tenminste aanpassen zodat het leefbaar wordt voor de leerkrachten. Want de meeste leerkrachten hebben het moeilijk de laatste tijd en het wordt tijd dat daar ook eens naar gekeken wordt. Zij zijn immers kapitein van de ontwikkelingsreis van elk kind. #wijwillengehoordworden

chemistry-cat-happy-new-year-funny-cat-meme

 

Zo dit is Kerstmis….

Het is bijna Kerstmis en dat is 1 van mijn favoriete tijden van het jaar. De lichtjes, de sfeer en vooral de warmte die je opzoekt tijdens koude winterdagen. Het gezellig samenzijn en soms het weerzien van oude vrienden of familie. Oooh warme chocomelk of een lekker vers klaargemaakt nog dampend soepje. Een dekentje in de zetel en een goede Kerstfilm: wat wilt een mens nog meer?

En dat is het nu net. De mens van vandaag wilt altijd zoveel meer. Cadeautjes, neen sorry zeg maar cadeau’s, zijn of lijken het allerbelangrijkst en toch zijn ze gewoon het extraatje meer. Soms heb ik het gevoel dat de betekenis van Kerst bij de mensen verkeerd wordt geïnterpreteerd en soms misbruikt.

In de tweede kleuterklas had een kind verteld dat het hele ‘Jezus’- verhaal niet waar was en dat het dan ook niet bestond. Dat de echte profeet Mohamed was. Het waren zozeer niet haar woorden, maar wel die van haar vader die door haar mond gleden(dat zei ze zelf). En ook al maakte het me wat van streek, toch snap ik waarom die vader dat zei en waarom hij dat nog zal zeggen. Mensen die oordelen over een ander hun geloofsopvatting of over hun leven, zijn heel vaak niet gelukkig in hun eigen leven. Als je openstaat voor een ander zijn gedachten, dan wordt je wereld ineens veel groter. Maar dan vind ik het wel spijtig dat je kinderen beperkt in hun kijk op de wereld. En zo wordt haat dan ook weer gecreëerd. Een geluk dat ze op school een uitgebreid beeld krijgt, al weet ik niet in hoeverre ze daarin zal meegaan.

Een jongen in mijn klas is gek op Kerstmis, omdat het dan feest is. Het maakt voor hem niet uit waarom, zolang er maar gevierd kan worden. Een vrolijke kleuter dus en wie ben ik om dat tegen te houden. Dus doe ik dat ook niet, maar ik wijs hem er wel op waarom er lichtjes overal zijn, waarom de mensen cadeautjes geven en vooral de betekenis van Kerstmis. En zoals al enkele jaren leren we dan over de kerstmarkt. Omdat mensen van overal op de wereld er welkom zijn om de vreugde en vrede te voelen. Omdat er dan ook mensen zijn die niet veel centjes hebben en wat we eraan kunnen doen. Dat je soms cadeautjes geeft, omdat je iemand graag ziet. En vooral: het is een tijd van dankbaarheid. Dus nam ik mijn kleuters mee naar de kerstmarkt met mijn twee lieve collegaatjes. Met mijn co-teacher had ik afgesproken dat we uit eigen zak hun een verrassing zouden aanbieden en zoals elk jaar zijn de kleuters daar enorm enthousiast over en vooral is hun dankbaarheid dan groot.

De verrassing was dus een ritje op de molen en een lekkere plakkerige roze suikerspin.

De kerstmarkt in de klas is trouwens ook goed van start gegaan en veel kleuters werkten samen om er een mooie sfeer te creëren.

 

Vandaag had ik kernteam-vergadering, dus kon ik niet in de klas verder werken. Boe-hoe. Neen, echt, ik werk en denk heel graag mee op schoolniveau, want als ik zie hoe onze school groeit, dan word ik als maar trotser. Maar in eerste instantie ben ik een echte klas-juf, wat wil zeggen dat ik een bezige bij ben die niet kan stilzitten. En vooral, ik vind het geweldig hoe kleuters denken, elke keer word ik wel eens van mijn stoel geblazen. En dit thema is ge-wel-dig!!

Een brief van Sinterklaas

“Juf, waarom maken de mensen ruzie over Zwarte piet?”

“Wel, lieve schat, degene die dat het beste kan uitleggen is Sinterklaas.”

 

Lieve kleine en grote vrienden,

Binnenkort is het alweer mijn verjaardag en zoals altijd vier ik deze het liefst in het bijzijn van veel gelach, vrolijkheid en goedheid. Mijn beste vrienden, die ik beschouw als mijn familie, helpen me om mijn verjaardag zo vlot mogelijk te laten doorgaan. We willen immers samen dat alle kinderen, waar ze ook vandaan komen en wie ze ook zijn, het gevoel krijgen dat ze ertoe doen. Zelfs voor de man of de vrouw die denkt te oud te zijn voor al dat kinderlijk enthousiasme. U bent nooit te oud voor uw innerlijk kind, stop het dus niet weg en geniet maar gerust mee. Een geluk dat ik opmerk dat er nog velen zijn die mijn feest niet louter zien als het Sinterklaasfeest, maar als een fijn kinderfeest waar het kind centraal staat.

Maar nu zie ik op sociale media heel veel zaken die me zorgen maken. En ik kan ergens wel begrijpen hoe dat komt. Vroeger, want Sint is al heel oud weet je, leefden we in een tijd waar mensen zich enkel bezig hielden met hun eigen identiteit. Alles wat anders was, vond men vreemd en dat hoorde niet bij hun leefwereld, dacht men. Dus men behandelde de vreemdelingen op een manier dat zij dachten dat goed was.  Nu, nog steeds, praat men over de slaven en de knechten en hun strijd voor vrijheid. Ik keur die periode af en ik ben er ook niet trots op dat het heeft plaatsgevonden. Ook ik heb fouten begaan, maar ik heb eruit geleerd en ik hoop dat ook anderen eruit kunnen leren. Dat het onbekende niet slecht is. Dat tijden veranderen. Dat ook tradities kunnen veranderen, maar dat de essentie blijft. Dat je moet blijven vechten voor je eigen identiteit in openheid en respect naar anderen toe. Zwarte piet was mijn knecht, maar is nu al jaren mijn beste vriend en samen met alle andere pieten en spiekpietjes behoren we samen tot 1 grote familie.

Van alle kanten van de wereld komen ze. Het maakt niet uit wie ze zijn of hoe ze eruit zien. Hun inborst is telkens hetzelfde: ook zij willen de pretlichtjes zien en tevoorschijn toveren in alle ogen van de kinderen. Maar als het feest is, zien ze er zwart uit.  Vroeger,en dan heb ik het over twintig jaar geleden, kwam dit doordat de pieten heel graag door de schoorstenen kropen. En als je je dag en nacht inzet om al die cadeautjes klaar te krijgen, als je niet van de chocolade kan blijven en zeker als je door weer en wind gaat om elk kind gelukkig te maken, dan verkleurt je gezicht na een tijd. Maar vooral omdat blank, zwart, bruin, geel en eender welke kleur op dat moment één is. Omdat de boodschap verbondenheid is.

En, lief kind, daarover maken de grote mensen nu ruzie. Omdat ze denken dat er een ras wordt benadeeld en gekleineerd wanneer Zwarte piet zwart is, terwijl dit helemaal niets met rassen heeft te maken. Zwarte piet kon evengoed een blauwe smurf zijn geweest of een kleine elf(zonder nadruk op het gestalte, maar meer nadruk op de fantasie) Omdat net juist die mensen in het verleden leven en dat verleden niet kunnen loslaten. Maar maak je geen zorgen, kind, jij hoeft deze last niet te dragen. Zwarte piet weet waar hij voor staat en jij weet dat ook. 

Dus laat die grote brompotten maar ruzie maken, dan zullen wij onze fantasie in leven houden en genieten van elk magisch moment dat je op mijn verjaardag mag meenemen naar huis. Want positieve vibes( Sint gebruikt een hip woord!) zijn zoveel aangenamer in je hart te sluiten, dan al die donkere woorden die verspild worden terwijl men gewoon kan meezingen en dansen. 

Nog één goede raad: zoek altijd het goede op i.p.v. het slechte te onthouden, blijf jezelf en laat anderen zijn wie ze willen zijn. En dan is de wereld alweer een stukje mooier.

 

Liefs,

Sinterklaas

PS: Piet wil ook nog iets zeggen:

ZWARTE PIET WIEDEWIEDEWIET, IK HOOR JE WEL, MAAR IK ZIE JE NIET! Ahja, want als ik niet zwart ben, dan zie je me niet!