Het allermooiste cadeau

Terwijl ik hier mijn weekschema’s zit voor te bereiden op een rustige zondagvoormiddag, valt er een gedachte mijn drukke hersenpan binnen. En niet zomaar een hersenpinsel. Ik denk terug aan de afgelopen weken en een gevoel van fierheid sijpelt dan ook mijn hart binnen. En dat gevoel wil ik met jullie delen.

Allereerst wil ik het hebben over die creatieve, lieve en enthousiaste kleuters van de derde kleuterklas, maar ook van andere klassen. Van al die kinderen kan je zoveel leren als juf.

  • Ze zoeken een evenwicht in samenwerken waarbij ze een stukje van zichzelf op de tafel leggen en ook de andere zijn eigenheid respecteren. vb bij de eilandenwerking waar 2kk en 3kk klasoverschrijdend mogen werken.
  • Ze brengen ideetjes aan, zorgen voor een bepaalde leiding maar toch aanvaarden ze ook hulp.

IMG_20191116_103314_500

  • Ze ondergaan boosheid en verdriet wanneer ze inzien dat ze een fout hebben gemaakt. Maar ze staan dan weer recht en nemen verantwoordelijkheid op. vb Y. was kwaad omdat C. zei dat ze een grote mond had. We hebben uitgelegd waarom ze dat had gezegd en dat ze het op een andere manier had kunnen zeggen : Y praat heel veel in de klas en weet soms niet wanneer ze moet zwijgen. Ze wil overal helpen, maar soms moet ze ook een ander laten spreken. Daar moest ze even over nadenken en in de namiddag zei ze dan zelf dat ze wilt helpen, maar dat ze soms vergeet dat de anderen ook iets willen zeggen. “Ik heb eigenlijk wel een beetje een grote mond he juf.”
  • Ze zijn trots op wat een ander heeft bereikt en praten er ook over.  Ze zijn geïnspireerd. Bijvoorbeeld N. wilde fluo gebruiken als stift om de monsters meer te laten opvallen in de griezelhoek. Anderen namen haar voorbeeld aan en vroegen ook om raad. “N, doe jij overal die gekke kleuren? Hoe maakt jij dat gezicht?”
  • En dan stuit ik ook op hun talenten die afgebeeld zijn op de talentenmuur.
  • Ik was bang om naar het kerkhof te gaan met de kinderen voor de herfstvakantie. Bang omdat ik niet wist welke impact het zo hebben op hen en hoe ze zich zouden gedragen. Ze waren muisstil toen we arriveerden en lieten de indrukken op zich afkomen. Sommigen zeiden zelfs dat het er mooi was. Omdat stilte op zich iets moois is. Omdat denken aan mensen om wie ze waren ook wel een schoonheid bevat. We konden er achteraf ook open over praten. Zelfs de meeste introverte jongen in de klas sprak me aan en sprak zich uit over wat hij had gevoeld.
  • En zo kan ik nog uren doorgaan over hen, maar ik denk dat het al duidelijk is hoe ik trots ik ben en hoe dat komt.

Dan heb ik nog mijn lieve collega’s. Ik ben trots op het feit dat we zo geëvolueerd zijn gedurende de jaren, maar ik ben ook dankbaar voor alle (zowel positief als negatief)ervaringen die ik met hen al heb gedeeld.

  • we leerden het co-teachersschap kennen en dat was  nogal wennen. In het begin van het jaar sprak ik mijn co-teacher aan en we spraken open over allerlei dingen die ons soms in de weg staan maar waar we aan zouden werken. Ik was zo blij dat dit was gebeurd en ik ben heel blij om met haar weer te mogen samen werken. Omdat elke hulp welkom is en ik mezelf kan zijn bij haar. Dus dank je wel.

Screenshot_20191116-065742_Gallery

  • Positiviteit : dat is moeilijk in een wereld waarin iedereen perfect wilt zijn omdat men denkt dat het zo moet.  Ik ben dankbaar voor al de lichtmomentjes die ik al heb ervaren en ook voor de lessen die ik zag in de duisternis. Want hé, nobody is perfect en iedereen kan altijd iets aan zichzelf of aan een situatie veranderen. Dat noemt: groeien.
  • Als je gelooft in iemand, dan voelt die persoon dat ook. Als iemand dat niet doet, dan weet je dit ook. In dat geval hou je je dan best vast aan de gedachte dat niemand je je van je dromen en passies mag afhouden. Onlangs zei een collega dat ze fier op me was. En dat vond ik hartverwarmend. Hoeveel keer vergeten we dat immers niet te zeggen tegen elkaar?
  • En op mijn beurt was ik ook fier op een collega waarbij ik ook vertelde dat ik geweldig vond wat ze deed.

20191117_121757

  • Ik hou van eerlijkheid en dat woord omvat vele andere woorden zoals oprechtheid, echtheid enz… alles bespreekbaar kunnen en mogen maken. Daar is soms nog werk aan, want hey Rome is niet op 1 dag gebouwd. Voor iedereen is dat moeilijk soms, maar zolang je probeert, kom je tot mooie gezamelijke resultaten. Dat noemt men ook mens zijn. Dus bedankt voor jullie openheid.

En als laatste ben ik ook fier op mezelf. Ook ik zit in een groeiproces als mens en als mama, echtgenote, vriendin en collega. De wegen die ik al heb afgelegd en de hindernissen die ik al heb overwonnen, zorgen voor een bepaalde trots. En dat groeien stopt niet, maar dat is het fijne aan mens zijn. Omdat je zelf voor verandering kan zorgen als je het zelf maar wilt en durft aangaan.

Screenshot_20191116-105709_Gallery

Waar ben jij vandaag fier over?

Mysterieus nieuw kindje

Onlangs ontdekte ik dat er nieuw kindje in de klas aanwezig is. Enkel heb ik hem of haar nog nooit gezien of gehoord. Ik zou zelfs niet weten in welk hoekje hij of zij speelt of vanwaar hij of zij komt. Maar de andere kleuters kennen dat kind blijkbaar wel goed. Het ziet er wel naar uit dat het een deugniet is en iemand die veel kattenkwaad uitsteekt. Vooral als er iets is verdwenen, wordt zijn of haar naam vernoemd.  Ook wanneer ik vraag of iemand zijn verantwoordelijkheid wilt opnemen voor iets dat is gebeurd, is het ook vaak dat kindje.Ik moet eerlijk toegeven dat ik die naam nog niet heb gehoord bij een geboorte(dat zou wat geven). Ik zal jullie een paar voorbeelden geven.

“Kindjes, wie heeft hier zoveel rommel gemaakt in de poppenhoek?” –> Ni-mij

“Er waren tien knikkers in de telhoek, nu zijn er nog maar 9. Wie heeft de laatste knikker gezien?” –> Ni-mij.

“Van wie is deze brooddoos?” –> Ni-mij

“Wie is er begonnen met dat slaan?” –>Ni-mij

Ni-mij zit dus in de klas, maar hoe herken ik hem of haar? Hoe spreek ik het kind aan? Hij of zij moet wel onzichtbaar zijn, dat kan niet anders. Ik dacht eerst dat het een grijze muis was, je weet zo’n kind dat niet zo opvalt. Maar het valt juist wel op en die naam wordt zoveel keer per dag vermeld.

Dus ging ik op zoek, maar vaak heb ik erna nog meer vragen.  En het merkwaardige is dat Ni-mij vaak iets niet heeft gedaan, maar wel iemand anders. Gek toch.

Vandaag schrok ik me wel een hoedje, want toen het neefje kwam spelen met de dochter, hoorde ik opeens ook die naam.  Deze keer was het toen ik vroeg wie een chocomelk wou drinken. “Ni-mij.” Ik dacht: “Had ik het kind ook uitgenodigd?” Want ik heb de ouders nog nooit ontmoet. Nou ja, alles kan en als ik moe ben, ontgaan me ook dingen blijkbaar. Een geluk dat het vakantie is. Nu nog Ni-mij gaan zoeken, anders heeft het kind grote dorst.

Grappige monsters of monsterachtige grapjes

Groar. Maandag. Ugh. Ik gooide mijn lichaam uit het bed en probeerde mijn ogen wijd te openen. Neen, best niet teveel. Een maandagochtend kan je vergelijken met een ochtend na een avondje uit. Je lichaam protesteert langs alle kanten om van onder die lekkere warme dekens te kruipen. Omdat het knus is. Omdat slaap echt geweldig is. Maar goed, eens ik wakker was geraakt, ging de ochtend vrij snel( zoals in: je hebt geen keuze, want het is bijna tijd om te vertrekken)voorbij.

Op school aangekomen was het in de gangen al 1 geroezemoes. Neen, de kinderen waren er nog niet en neen ik was niet te laat. Het waren mijn collega’s die al druk in de weer waren. Ik kan daar vaak wel goed tegen, alleen op een maandagochtend niet. Want dan ligt mijn hoofd nog in mijn bed en mijn lichaam is al op school. Griezelig zicht, niet waar.

Over griezelen gesproken, met de kleuters had ik het al gehad over spoken, maar deze week stonden de monsters op het menu. Niet eetbaar natuurlijk. En wat ging hun fantasie alle kanten op. Mijn vraag was dan ook: “hebben jullie ooit al eens een echt monster gezien?”(Ik ga dit gesprekje zo goed als ik kan citeren voor jullie)

“Juf, ik heb een monster onder mijn bed, maar hij mag er niet uit.” –> Oei, ben je soms bang?–> “Neen hoor, maar anders kruipt hij in mijn bed.”

“Juf , ik heb er ook 1 onder mijn bed.”–> Spannend, durf je soms eens onder het bed te kijken?–> “Dat moet niet, ik heb alles volgeplakt met plakband” –> Omdat hij ook niet in je bed mag?–> Neen, omdat ik hem wil vangen.”

“Ik heb er een monster thuis die door de muren stapt, zoals een spook” –> oh wat leuk, kan je daar eens een foto van nemen. Ik wil graag een echt monster  zien.–> ” Maar dat gaat niet juf, hij is veel te snel.”

“Ik speel met het speelgoed thuis met het monstertje, samen met mijn broer.” –> oh kan hij ook eens hier in de klas komen spelen? –> “Neen, dat wil hij niet.” –> Hoezo? –> “Hij vindt dat niet leuk.”

“Juf, met mijn mama en papa eten wij samen met de monsters.” –> Wat spannend, mag ik mama straks eens telefoneren om te vragen of de monsters ook hier mogen komen eten? Dan zie ik er ook eentje.–> Ok, dat is goed, maar je kan hem niet zien. –> Hoezo? –> “Hij is onzichtbaar.”

Het ging zo even door en ik had echt moeite om mijn lach in te houden. De bedoeling van mijn vraag was hen te laten nadenken of monsters echt bestaan. Uiteindelijk zeiden ze wel dat monsters vooral in tekenfilms leven of in boeken.

Ik las het prentenboek voor: “Als er een monster is geboren”. Een echte aanrader ook, want je kan hen op een ludieke manier betrekken in het verhaal. Telkens op elke bladzijde, hebben ze de keuze om het verhaal te bepalen. Er is telkens een goed antwoord en een slecht. Bij het slechte antwoord is het verhaaltje uit en doen de kinderen die deze keuze hebben gemaakt even niet mee.. Bij het goede antwoord, gaat het verhaal verder. Ze mogen dus telkens een kant van het boek kiezen en zijn meer actief bezig dan als ze gewoon naar een prentenboek luisteren.20191021_163340Als-er-een-monster-is-geboren-NR7

Een hele dag door praatten we over monsters, werden er monstertrucks gemaakt en bouwden we een monsterhuis. En zoveel andere griezelige dingen…

Thuisgekomen was ik vooral blij met deze leuke maandag, maar voelde ik ook de vermoeidheid toenemen. De buikgriep dat zijn sporen naliet en ook omdat al die weken intensief bezig zijn ook stilaan te voelen zijn. Dus ik ging me douchen en terwijl ik uit de douche kroop, schrok ik me een ongeluk toen ik in de spiegel keek. Groar, leek mijn spiegelbeeld te zeggen en ik geloofde het bijna ook. Volgende keer zal ik best eerst mijn make-up verwijderen. Of de monsters schrikken nog van mij.

De juf en het beestje

Er was eens een klein vies beestje en dat vond zijn weg naar een leerkracht. Ik denk via een snelweg, want het was er ineens. Poef.  Een gedreven juf die in het midden van haar thema spoken zat. Trots omdat ze alle kinderen meekreeg in haar verhaal. Het indringende beestje sloeg hard toe met warmte en koude, gaf haar de drang om in een ruimte te blijven zitten dat nu niet zo comfortabel is.  Het wilde haar spieren testen en het leek alsof ze al weken aan een stuk had gesport. Nou dat zou leuk zijn geweest want dan had ze ook een ‘killerbody’ hebben gehad. Zo 1 vanuit de boekjes. Maar helaas, die spieren waren niet getraind, maar gewoon slap en pijnlijk. Dus het enige wat ze kon doen was zich neerleggen bij het feit dat ze naar haar lichaam moest luisteren. Slapen. En nog eens rusten. Beetje Netflix proberen te kijken. Vooral geen kookprogramma’s.

Ze probeerde een blog te schrijven, maar moest af en toe even haar ogen sluiten. De zon scheen dan ook fel door het raam. Haar dochter lag naast haar te slapen. Zij had haar eigen beestje te bestrijden. En met twee uitzieken is beter dan alleen, niet waar?

Schoolwerk wachtte nog op de tafel, maar ze begon er niet aan. Omdat het rusten en het genezen heel wat tijd in beslag nam. Wie denkt daar op dat moment überhaupt nog aan?

Wel spookten enkele activiteiten door haar hoofd. Het had  haar een brede glimlach opgeleverd. En daarmee sloot ze haar week af. Dus dat vieze beestje had niet gewonnen, ook al dacht dat het wel.

De eilandenwerking startte en toonde reeds heel wat talenten. Ook klas-overschrijdend werken werd een succes.

Thema Cars ging over naar een spookachtig thema.

Dank u juf/meester!!

Ze voelen het tot in de toppen van hun tenen. Als warme honing sijpelt het in hun hart. Het is amper bij te benen, die passie van een leerkracht.

Geef ze een onderwerp, het maakt niet uit wat. De radars in hun hoofd draaien dan op maximale capaciteit. Ze zijn er dagen mee bezig met het zoeken naar datgene, ja juist dat. Het gebruiken van hun creativiteit.

Loslaten is moeilijk want het domineert elke uur van de dag. Het vergt energie en tijd. Een traan en een lach. Voor elk kind in zijn totaliteit.

Geef ze een bloem of geef een hand. Deel hun zorgen en omarm hen wereldwijd. Even hun dag want dan tonen we hen onze grote dankbaarheid.dag-van-de-leerkracht2-300x161

 

En als leerkracht ben ik zelf ook dankbaar voor alle mensen die ons helpen in onze job. Ouders, medewerkers, collega’s van de eigen school en ook van andere scholen. Gisteren, op 4 oktober kregen we de beste verrassing ooit van onze directrice. Tot 10u werden we verwend met een uitgebreid ontbijt. Ondertussen namen het opvangpersoneel en heel wat ouders het toezicht over van de hele school en dat hebben ze geweldig gedaan. Dus dank jullie wel allemaal. We voelden ons enorm gewaardeerd. Ook toen de directrice ons, elke collega, een persoonlijk compliment gaf voor ons werk. Dat maakte ons hart extra warm.

IMG-20191004-WA0001

Ze waren nog jong toen ze het voelden. Het was al lang beslist. Het is exact wat men bedoelde toen men hun bestemming wist. FB_IMG_1570192170709

12 geweldige tips om als leerkracht je schooljaar goed te starten

Hoe goed je je ook mag voorbereiden op de eerste grote schooldag(ook voor ons leerkrachten is dat even stressen), toch zijn er vaak onverwachte en ook meestal veel wederkerende momenten. Het is de tijd van het schooljaar waarin je op je startblok gaat staan en van zodra je de schoolpoort binnenkomt en enkele minuten erna de gigantische schoolbel(ik vergeet telkens hoe luid dat wel niet is)hoort, je je in het diepe waagt. Je mag wel weten hoe je diep je springt, maar in het water kan er van alles gebeuren. Ofwel is het te koud, of er zijn hindernissen of het zwemt ongelofelijk vlot. Sowieso is het geen stilstaand water. Je kan ter plaatse trappelen, maar dat is niet de bedoeling. Dus zwem of vaar op je eigen tempo. Het gaat er niet om hoe snel je vooruit gaat, maar het draait allemaal wel om hoe jij je erbij voelt.

Goed, ik ging jullie enkele tips meegeven dus daar komen ze:

  1. Neem genoeg water mee naar school: die eerste dagen moet je stem overuren doen(behalve als je van nature een mega- babbelaar bent), dus bevochtig je keel regelmatig. Maar ook niet teveel, want zoals je weet, kan je niet zomaar uit je klas gaan rennen om even die vloeistof te ledigen. En als je teveel hebt gedronken, zal die volle blaas het even moeten volhouden tot de volgende speeltijd.( Dat vergt heel wat training)69714073_397969670858714_6211992735587500032_n
  2. DA-FAL-GAN: of iets waar paracetemol in zit. Die drukte, dat lawaai en vooral dat “ge-juuuuf” zorgt voor overspanning in de zenuwen van je hersenen. Je bent dat niet meer gewoon, dus neem er eentje rond de middag in als je de hoofdpijn voelt opkomen. Zo kom je de dag beslist goed door. Vergeet deze ook niet de rest van je week niet mee te nemen. Je hoeft ze niet telkens in te nemen natuurlijk, ik zou niet willen dat je eraan verslaafd geraakt.
  3. Deodorant: Door het ge-ren, je geduld op de proef te stellen en vooral de afwezigheid van rust. Geloof me, je gaat het nodig hebben.
  4. Een grote rugzak of handtas: Serieus , je kan het gebruiken. Vooral voor je boterhammen( als je ze vergeet op te eten, gelieve ze ’s avonds ook weer uit te nemen. Je wilt je de volgende dag echt niet vergissen van boterhammen), maar ook voor die talloze nutteloze paperassen die je soms nog meekrijgt en al dus in je handtas kan ‘bewaren’.
  5. Ik hou van post-its:  zeker van die flashy groene of gele, die vallen direct op. Omdat je zoveel aan je hoofd hebt, vergeet je vaak het 1 en het andere. Dus plak ze waar je maar wilt, ze helpen je doorheen de dag, week enz…
  6. Vraag papieren zakdoeken aan de ouders: Je kan er geen genoeg hebben. Als je weer eens een groene snottebel ziet bengelen en je hebt geen zakdoeken in de buurt, denk dan aan deze tip. 
  7. Ik heb in de klas 5 busjes staan met ontsmettingszeep of toch handgel.  Als juf heb je ze dubbel zoveel nodig. Hoeveel kinderen geven dagelijks niet je hand? En waar hebben die handen overal gezeten? Juist ja…
  8. Positieve vibes om jezelf eraan te herinneren dat je ertoe doet: nadat er een ouder weer eens kwam klagen of nadat je met je neus tegen de muur bent gelopen(letterlijk of figuurlijk, maakt niet uit), dan doe je best het volgende: herinner je jezelf aan hoeveel kinderen je al hebt geholpen, aan al de ideeën die je nog zal uitwerken en vergeet niet waarom je dit doet. Adem eens diep in en uit als het niet gaat en begin opnieuw. Of ga met je directrice praten als die ouder er de volgende dag weer staat. Misschien kan zij je wel helpen.68760086_910152722652527_6067260446610554880_n
  9. Maak niet alles zelf, maar schakel hulp in: dit gaat daarom niet om mensen in je nabije omgeving. Ik heb zo al veel sites gevonden dat me konden bijstaan in mijn klaspraktijk. Wil je iets in hout: http://www.houtenonderwijsmateriaal.be  of wil je ondersteuning in didactisch materiaal: http://www.katrotje.com …. Zo zijn er nog vele anderen…Wie zoekt, die vindt. Spijtig genoeg is het vaak niet gratis, dat is dan het nadeel aan het onderwijs dat je het meeste uit eigen zak moet betalen. Maar goed, het is het telkens wel waard.
  10. Geef eens een complimentje aan je collega: dit vind ik zo belangrijk omdat elke leerkracht ongeveer toch hetzelfde meemaakt. Toon het goede voorbeeld en je zal zien dat zelfs kinderen die goede attitude zullen overnemen.69837958_436346406972164_1355181792432226304_n
  11. Vergelijk jezelf niet met een ander: Hoe vaak doen we dat niet, right? Ik betrap mezelf er ook soms op. Maar dan besef ik dat ieder zijn eigen talent heeft, dat het er niet toedoet als je iets minder kan. Er zijn mensen die enorm jaloers van aard zijn en dan ligt het gevaar van pesterijen op de loer(geloof me, ik heb het al ervaren wanneer een andere zijn jaloerse degen in je rug steekt of gewoon voluit in je borstkas). Blijf vooral menselijk en als men je uitlacht of wat dan ook(voor een of andere belachelijke reden), laat het niet aan je hart komen.  Hou jij je dan bezig met wat belangrijk is en dat is datgene waar je goed in bent: met kinderen werken.69361650_747198412685704_1876553842498207744_n 
  12. Sta op met een lach: de eerste schooldag is nog spannend en nieuw, maar stiekem denk je wel; verdorie het gaat een lange dag worden en vanzelf ben je dan al moe halverwege de dag. Dus sta rustig op(blijf wel niet 20 minuten snoozen), ontspan je nog even voor je naar je werk moet(door te lezen, even in stilte te ontbijten) en dan mag je als een Speedy gonzales door je dag snellen. Zolang die lach maar in je hart blijft meelopen.69358768_2419020145036023_4830116609014104064_n

 

Ik hoop dat jullie iets met de tips kunnen doen. Wel, ik ga ze zelf nog eens herlezen en zelf toepassen. Want de raad dat je aan anderen vaak geeft is nu net de raad dat je zelf nodig hebt.

Ik wens elke leerkracht een goede start toe en veel succes(ook als je al bezig was, zoals sommige collega’s in Nederland)!

En aan alle anderen: die tips kan je ook gebruiken in een andere job. Dus nog veel moed!

Tot snel!

Pre-start van een nieuw begin

We zijn alweer bijna twee maanden ver. Gek, hoe snel de tijd gaat. Een tijd waar ik veel heb kunnen rusten, want zoals mijn laatste bericht het vertelde had mijn lichaam geen reserves meer over. En deze zomer is er eentje geweest waar ik voor de eerste keer, in een lange tijd, echt tijd voor mezelf heb genomen. Er waren momenten waar ik geconfronteerd werd met mijn slechte kanten(zoals angst, perfectionistisch…),maar ik leerde ook heel veel goede dingen over mezelf.  Vanaf nu probeer ik het schooljaar anders te beginnen. Eentje waarbij ik ietsje meer aan mezelf ga denken. En dat is niet egoïstisch, integendeel, als ik niet goed voor mezelf zorg, dan heeft dat ook een invloed op mijn omgeving. Het voorbije jaar dacht ik dat ik de kinderen te kort schoot omdat ik ze niet allemaal kon helpen. Hoe graag ik het ook wou. Ik ontdekte dat ik zo gefrustreerd was omdat ik dat bij mezelf deed.

teacher-humor-quotes-meme2

Ik hou van het lesgeven, nog altijd evenveel. Maar ik liet me verdrinken in het werk en die omgeving. Natuurlijk is het niet simpel om als hoog-sensitieve juf tussen al het gejoel, enthousiasme me niet aan te trekken van al die gevoelens. Omdat het ook mijn sterkste punt is. Toch ga ik nu moeten selecteren in wat ik absorbeer en de rest moet ik loslaten. Ik ben benieuwd en ook wat onzeker wat dit zal geven, maar vooral gemotiveerd.

Zoals jullie weten, starten de juffen niet exact op 1 september met school. Reeds in de vakantie wordt er al heel wat verricht en ook ik begon er direct vol moed aan.

  1. Het mailverkeer begint vaak vanaf augustus weer binnen te stromen en dan besef je het: help, de vakantie zit er bijna weer op!
  2. De klas klaarzetten: nadat je als een echte bodybuilder alles op zijn plaats hebt teruggezet, kan je aan het voorbereidend werk beginnen.
  3. Het voorbereidend werk: Het is eigenlijk teveel om op te noemen,maar ik probeer het. Elk kind krijgt een symbool toegewezen en die symbolen komen zowat overal: aan de kapstok, op het keuzebord, bij het takenbord, op de aanwezigheidskalender, op de brooddozenmand enz.. En geloof me, elk jaar moet ik ze vernieuwen, want wij werken vooral met magneten. De heen-en weer mapjes met bijkomende info worden klaargemaakt. Nieuwe stiften in de doosjes, namen in schrijf-bakjes, nieuwe levenslijn enz… Echt ik kan nog doorgaan, maar dat wil je niet, geloof me maar 😉
  4. Updates van de collega’s: Natuurlijk willen we van elkaar weten wat we allemaal hebben uitgestoken, maar meestal gaat het dan ook over de kinderen en de vooruitblik op het nieuwe schooljaar .
  5. De administratie: Yupla, Bingel of eender welk internetprogramma gaat vanaf midden augustus weer online en dan kan het doelgericht plannen weer van start. Joepie…want daar keken we naar uit. Als in: niet echt.
  6. Nieuwe ideetjes voor in de klas worden uitgetest. Dit jaar heb ik nieuwe stoeltjes voor in de boekenhoek en heb ik hem wat anders ingericht. Ook de talentenkast krijgt een andere plaats en materialen werden in verscheidene hoeken aangevuld. Dit vind ik persoonlijk echt heel leuk. Het doet me denken aan kriebels voor een nieuw avontuur.
  7. De deur staat op een kier voor stress. Yup, omdat je weet dat je nog heel wat moet doen thuis qua agenda en administratie en de tijd begint te korten. Tik tak!
  8. MAAR een goede start vereist ook een heldere geest en een uitgerust lichaam. Dus tussendoor lees ik nog een boek, speel ik wat met de dochter of ga eens weg met vriendinnen.

En na het schrijven van dit bericht ga ik nog even genieten van nog een mooie zomerzon. Wie vakantie heeft op dit moment: geniet ervan! En wie moet werken of wie zich aan het voorbereiden is op het werk: veel succes!  Bedankt om me even te lezen en tot snel!