Mijn lichaam en ik zijn het oneens

Dan denk je dat het je geen 2de keer kan overkomen. Want je herkent de signalen en je weet nu toch al hoe het was. Jaren waarin je leert dat je niet alles alleen hoeft te doen en dat het woord ‘perfect’ erin bestaat om iets na te streven maar waar je op tijd moet loslaten. Maar helaas, de les die ik had geleerd, heb ik blijkbaar niet goed opgeslagen in mijn geheugen.

Ik voelde me al een tijdje niet al te best, maar ik verweet het de vermoeidheid, mijn hooikoorts-allergie en nog heel wat andere dingen. Diep vanbinnen wist ik wel wat het was. Het was mijn motor die continue bleef aanstaan en waar ik vergat dat ook motors benzine nodig hadden. De benzine was in mijn geval rust. Maar ik wilde niet opgeven, want dat staat niet in mijn woordenboek en net daar had ik de verkeerde opvatting. Ik was al 2x bij de dokter geweest en 2 keer zei ik dat ik niet wou thuisblijven, want ik had nog zoveel te doen. Ik zou zo aan mijn oren kunnen trekken.

Zoals ik het al in vorige blogs over had, had ik het dit jaar nogal moeilijk met het feit dat ik niet al mijn kindjes in de klas kon helpen qua zorg omdat zij nu eenmaal aangepaste zorg nodig hebben. Ik probeerde het los te laten, maar dat ging niet. Al die kleuters in de klas beschouw ik als mooie groeiende talenten en allemaal wil ik ze evenveel kansen geven. Maar dat ging niet van een leien dakje en nu nog heb ik het gevoel dat ik nog niet alles gegeven heb(buiten mijn 200 procent). Mezelf door elkaar schudden is ook een optie.

51S3CRKzg8L._SX258_BO1,204,203,200_

Maandag kwam ik naar huis en ik had het gevoel totaal uitgeput te zijn. Alsof een vampier mijn bloed helemaal had uitgezogen of alsof ik dagen had gerend. Mijn hart klopte alsof ik aan het hardlopen was terwijl ik rustig in de zetel aan het zitten was. Alles deed pijn, van de kleinste teen tot mijn kruin. Dit was niet normaal en na niks geslapen te hebben(mijn adrenaline zorgde daarvoor), besloot ik naar de dokter te gaan en besefte ik dat ik deze keer echt zou moeten luisteren. Eindelijk, mijn verstand werkt toch nog.

284e1d65779b37f632789bb1bb37a76d

Liefst niet

Na veel gehuil, en het besef dat ik de laatste twee weken van het schooljaar aan mezelf zou moeten gaan werken ipv met mijn lieve, soms ondeugende kindjes, aanvaardde ik het verdict “Burn-out” voor de 2de keer in mijn leven. Toch moet ik jullie vertellen dat deze overspanning heel anders is dan de vorige. Deze keer is het enkel mijn lichaam die achterop ligt terwijl mijn geest al meters vooruit aan het lopen is. Je kan zeggen dat mijn lichaam en ikzelf het oneens zijn over onze weg. Vorige keer zat ik een diep zwart gat, maar daar zit ik nu niet. Ik ben nog steeds mijn “I’ve got this feeling inside my bones….”- zelve en die wilt de wereld verbeteren en verkennen. Maar dat zal zich moeten beperken tot vooral veel slapen, rusten en ontspannen. Leren rusten is zoveel moeilijker dan leren lesgeven.

Hoe kwam dit dan in stand, denk je dan? Of kon je geen twee weken langer hebben volgehouden? Ik wou wel, maar dat ging niet meer. Die volgende morgen(na die maandag) kon ik amper voorruit, letterlijk. Mijn spieren zaten vast, ik voelde een algemene malaise. Een burn-out komt er niet zomaar en als het er is, kan je het niet zomaar genezen. Zowel privé als op school heb ik voor grote uitdagingen gestaan en heb ik heel wat meegemaakt. Je kan situaties hebben verwerkt, maar daarom heeft je lichaam dat nog niet gedaan. Stress is een stille vijand en die vijand wil ik niet meer. Dus stellen de dokter en ik vanaf eind augustus een plan samen op waardoor ik de stress beter zal kunnen bestrijden. Ik word mijn eigen superheld!

download (1)

Dus ik laat los nu, ook het feit dat ik geen afscheid kan nemen van dit schooljaar of van de kleuters waar ik dit jaar zoveel energie heb ingestoken. Ik wil dit niet meer meemaken dus ik ga ervoor zorgen dat ik er in september voor de volle 100 procent sta. 200 procent zijn twee juffen, ik kan nog steeds tellen.

Ik wens al mijn collega’s nog veel moed toe voor hun laatste eindsprint zo voor de vakantie! En aan iedereen: drink genoeg, rust op tijd en geniet van het mooie weer.

hF8MRk6


 

Advertenties

Kleuterjuffen zijn echt overal

Buiten of binnen. In de Action of in eenders welke andere winkel waar ze goedkoop themagericht (knutsel)materiaal zoeken. Op sociale media of op straat. In je mailbox of op een app. In je dromen(hé het gebeurt) of bij een oudergesprek. Hoe dan ook, je vindt ze overal. En toch had ik niet verwacht dat ik een collega(niet van mijn school) zou tegenkomen op een plaats waar ik het minst had verwacht.

TEACHERS

Mijn dochter moest vrijdag een kleine operatie laten uitvoeren aan haar tanden. Om een lang verhaal kort te maken: na twee kaakabcessen en geen hulp van het ene ziekenhuis(U staat op de wachtlijst tot september), gingen we naar een ander ziekenhuis waar ze meteen kon geholpen worden, maar waar bleek dat 2 tanden zouden getrokken worden. Een geluk dat het melktanden waren, maar toch. De rest van haar tanden zouden verder verzorgd worden, want de abcessen hadden al heel wat schade aangebracht. Hoe dan ook, we stapten heel vroeg in de ochtend( kwart voor zeven, help) de dagkliniek binnen. In de wachtkamer(we trokken een nummertje om ons in te schrijven)zat het al heel vol en het viel me op dat er ook een koppel zat met een klein kindje. Allerlei vragen gaan er dan door je heen. “Waarom zitten zij hier? Voor wie is het? Zouden ze bij dezelfde dokter gaan?” Zij waren eerst aan de beurt, dus mijn gedachten-stroom werd dan weer afgebroken. Mijn dochter leunde tegen me aan. Ze was nerveus wat de dag haar zou brengen. Ik begreep haar angst dus gaf ik haar een warme knuffel.Weldra was het onze beurt en we kregen een kamer toegewezen. Ik had gedacht dat we lang zouden moeten wachten, maar neen daar waren ze al met het poepsnoepje. Mijn kleine meid zei achteraf dat het geen lekker snoepje was, maar goed in het halfuur dat er op volgde, op dat moment, denk ik wel dat het een heel goed snoepje was.

Ze was al gauw in de wolken of moet ik zeggen dat ze in een andere wereld vertoefde. Ik werd haar smurf-dokter en ze ging van alles in de lucht maken. Elke dokter of verpleegster die voorbij wandelde, kreeg een zweverig hallo. Een heel goed snoepje dus en op dat moment had ik dat ook wel gewild. Zonder de poep. Naast ons werd dat kindje van in de wachtzaal op een bed binnengebracht. Dat gordijn tussen ons werd al gauw te veel en de twee goed gezinde kindjes hielden een grappig gesprekje met elkaar. Na een paar minuten moest mijn dochter al naar de operatietafel. Dit is het stuk dat ik minder aangenaam vond. Ze zeggen wel hoe je kind gaat reageren op de anesthesie, maar niemand kan je er echt op voorbereiden. Ik zag haar tegenstribbelen en uiteindelijk draaiden haar ogen weg voor een diepe slaap. Met een bezwaard hart ging ik in de wachtzaal naast het operatiekwartier zitten. En alleen was ik met mijn gedachten. Op dat moment word je gek van de tijd en van jezelf. Opeens kwam er een mama naast me zitten en ik herkende haar van net ervoor. We geraakten aan de praat en al snel ontdekte ik dat ze kleuterjuf was. Alsof we al jaren collega’s waren, praatten we honderduit over van alles en nog wat. Maar vooral over onze job. Wat was ik dankbaar dat ze bij me zat! Al ging ik kapot van de zenuwen, toch was ik afgeleid. Zij mocht bij haar dochtertje vlugger dan ik gaan en daardoor begon ik weeral wat te panikeren. Hé ik ben een stresskip, ik weet het. stresskip Liesje

En toen hoorde ik het: het gehuil van mijn kind. Hartverscheurend. Alweer zeiden ze me dat kinderen op allerlei manieren reageren na een ingreep en alweer kan ik zeggen dat niets je daarop echt kan voorbereiden. Toch was ik enorm blij om haar terug te zien, al was het maar een uurtje geleden. Je eigen kind is heilig en ik had al allerlei doemscenario’s voor mijn ogen zien verschijnen. Tot ik besefte dat het mijn angst was die sprak. Naast ons hoorde ik mijn compagnon van in de wachtzaal spreken tegen haar dochter. Dit gaat raar klinken, maar ik was blij dat het een kleuterjuf was. Iemand anders was evengoed geweest, maar omdat we zoveel aanknoop-punten hadden, was het niet moeilijk om door te praten. Och wat zeg ik, we waren op sommige momenten meer aan het ratelen van de stress, maar dat maakt niet uit. We knikten dankbaar gedag toen zij al door mochten.

Alles gaat goed met mijn dochter nu, al heeft ze wat pijn nog aan de lege plek waar haar tanden hebben gezeten. Maar ze was sterk. Toen ik haar vroeg of ze nog wist waar zij en dat kindje het over hadden, keek ze me aan en vroeg: “Welk kindje? Ik heb geen kindje gezien!” Ok….dokter smurf

Slakkenmodus

Slakken zijn traag. Meer nog, ze gaan precies niet vooruit. Dat zie je aan hun manier van bewegen en aan het slijmspoor dat een uur geleden nog bijna even lang was. Slakken lijken ook lui te zijn, maar kan je dat ook echt bevestigen? Dat weet ik nog zo niet. Wanneer ze met hun hele huisje op hun rug voortbewegen, kan ik ze moeilijk lui noemen. Ze hebben immers een zware last mee te dragen en gaan zo snel als ze kunnen. Moest jij je huis elke dag meenemen, denk ik ook niet dat je een marathon zou rennen. Toch? Of je moet superman/wonderwoman zijn, dan kan je dat wel. Maar zover ik weet draagt niemand van ons zo’n wapperende cape.

Juffrouw Slak (30x30cm) Acryl op doek met glitters en kralen

Momenteel, in deze periode, voel ik me zoals de slak. Het is juni en dan wordt mijn rugzak alsmaar zwaarder. En mijn hoofd ook. En ook mijn ledematen en al wat aan mijn lichaam zit. Al wat ik weet en gezien heb dit jaar, zit in mijn rugzak en ik kan er telkens iets uithalen wat ik nodig heb. Zeker bij overgangsgesprekken of oudergesprekken is deze informatie belangrijk. Maar er zit ook energie in, zoals heel veel chocolade. En al wat ik kan opvreten. Mmm. Ik.kan.het.niet.meer.weerstaan.

Af en toe, moet ik net ,zoals mijn vriendin de slak, even rusten. Op adem komen omdat ik de laatste loodjes met me meedraag. Dat is nodig, want mijn geheugen is een zeef. Letterlijk. Soms vallen woorden, taken en dergelijke erdoor en vergeet ik op 1 dag bijvoorbeeld al een vijftal dingen. Geen probleem, daarvoor hebben we lijstjes in de rugzak steken. Of post-its. Of een reminder in je smartphone. Ping! Hoe dan ook, dit weekend is het even een no-school-weekend(Nu ja, op Pinkstermaandag zal ik toch nog even wat moeten voorbereiden)en ga ik rusten. Voor wie het zich afvraagt: rusten betekent slapen, vooral veel slapen. En misschien een beetje shoppen. Omdat shoppen stress-verlagend is en dan moet ik niet teveel dragen. Want manlief mag dan de muilezel spelen. Nota: volgend schooljaar moet ik echt een ezel hebben in de klas. Of een secretaresse die al mijn administratie doet.

Een slak heeft slijm, een juf heeft snottebellen. Dat slijm is meestal licht van kleur of wat doorschijnend. Snottebellen zijn, geel, groen en vooral heel lang. En massaal aanwezig. Dus ja, nu wil ik me als een slak voelen. Zij die het slijm achterwege laat terwijl de juf de snottebel over zich heen krijgt.

Yup, ik ben de slak, Annelies malak en ik kruip dit weekend voort op mijn gemak. Mijn Netflix zet ik voorzichtig aan, want ik wil niet te snel gaan. De rugzak gaat dinsdag weer op, dan ben ik weer voor een paar dagen tip top.

Geniet van het verlengde weekend allemaal!

De kloof tussen ouders en juf: hoe kan je dit het best overbruggen?

DLupV-zVAAAIbFwAls mama en als juf kan ik zeggen hoe het voelt aan beide kanten van de ouder-juf- relatie. Die verstandhouding tussen beide opvoeders is enorm cruciaal in de ontwikkeling van kinderen en als deze er niet is, ontstaat er een grote kloof, vaak vol misverstanden. Maar hoe kan je deze het best onderhouden? Simpel, als er iets is, zeg het gewoon. Wees niet bang van de reactie van de juf of van de ouder. Wat je ook te zeggen hebt, het is in belang van het kind en samen wil je tot oplossingen komen.

In mijn carrière als juf ben ik zo al heel wat obstakels tegengekomen bij deze wisselwerking. Zowel in de goede als in de slechte zin. Enkele voorbeelden op een rij:

  1. Als juf wil je soms meer informatie te weten komen over een bepaald kind van de klas. Daarom wordt er dan een extra oudergesprekje gevoerd om te zien hoe het kind zich gedraagt thuis of meer informatie te verkrijgen over een bepaalde situatie waarover het kind sprak. Niet om ouders te oordelen, maar enkel om het kind op school beter te kunnen helpen en begrijpen waarom hij soms bepaalde gedragingen vertoont. Toch denken sommige ouders dat zij op het matje moeten komen, maar dat is onze job niet.
  2. Oh help, het CLB!  Men denkt soms dat er dan iets mis is met hun kind, maar dan zeg ik STOP.  Het CLB wordt ingeschakeld omdat zij met externe instanties werken die de ontwikkeling van een kind nog een duwtje in de rug geven. En dat is ok. Het  kind is niet minder dan een ander omdat dit gebeurt. Het heeft enkel een extra helpende hand nodig zodat we hem in de juiste richting kunnen stimuleren.
  3. Daar zijn ze weer met hun weekbriefje 🙂 Aha deze wordt meegegeven ter informatie en om ouders mee op te nemen in thema’s. Op onze school geven wij dan ook themabriefjes mee tot de derde kleuterklas. Ook al veronderstellen de kinderen veel te kunnen verwoorden, toch brengen ze vaak niet geheel weer wat er wordt gevraagd. Bijvoorbeeld iets mee brengen van thuis of bepaalde activiteiten verwoorden. Spijtig genoeg heb ik dit jaar maar een handvol ouders die actief meedoen. Het materiaal dat we vragen hebben we vaak ook, maar het is veel leuker als het ook van thuis komt. Kinderen zijn dan meer betrokken.
  4. Sommige ouders proberen een andere weergave te schetsen van hun kind, maar je kan een juf niet bedotten. Wij werken immers elke dag met de kinderen. Kan het zijn dat het gedrag verschilt van een kind in een verschillende omgeving. Ja dat kan. Vooral introverte kinderen tonen daarin een verschil.
  5. De wijzende vinger. Als juf krijg je veel vingers in je gezicht geduwd.  Soms van kleuters, maar ook van ouders. Zo had ik op een oudercontact voor dat een ouder me toesprak met de woorden: U moet mijn kind opvoeden, u moet haar gedrag veranderen.” “Neen fout, meneer, het zijn wij samen die een verschil kunnen maken.”
  6. De herhaalde excuses: “de bus was te laat”(maar mevrouw was met de auto), “het was file “(er was die ochtend amper gerij), ” er was een ongeluk gebeurd op de weg”(maar het kind vertelt dan gewoon dat mama te laat wakker was geworden), “ik heb geen weekbriefje gezien, anders had ik het meteen meegebracht”(dan doe je de boekentas open, zit daar toch geen mapje met briefje in zeker?), “ik kon die dag niet, want ik moest ergens naartoe”(hoor je van de dochter dat die plaats de zetel was) enz…
  7. Sommige ouders die er elke week staan met hulp of materiaal, dat doet een leerkrachten-hart goed. Omdat je dan het gevoel hebt er niet alleen voor te staan.

7df62044e0a1eaddc7eeaebce52425cd

 

Er zijn nog zoveel voorbeelden, maar dan kan ik echt een dik dagboek schrijven. Daarom heb ik het nu maar eens over de andere kant van de ouder-juf-relatie. Ik vond het in het begin vreemd om als ouder te praten tegen een juf. Omdat je toch ook denkt als een leerkracht. En vooral tijdens oudercontacten moet ik me dan wat inhouden. Omdat iedere leerkrachtstijl anders is  en ik als ouder er gewoon ben voor mijn kind. Ik geef toe; ik kan heel kritisch zijn tov een collega, maar ik besef nu ook dat elk opvoedingsproject van een school anders is en dat mijn dochter centraal staat in die opvoeding. Toch zijn er soms ‘moeilijkheden’ in het contact met een juf. Ik som mijn ervaringen even op.

  1. Op de school van mijn dochter is er sinds dit jaar(tweede kleuterklas) geen weekbriefje mee. Nochtans zou dat wel helpen om materialen mee te brengen of om dan die week er over te kunnen praten. Mijn dochter vertelt wel veel, maar de essentie verdwijnt soms op de achtergrond. Natuurlijk komt er dan via een smartschool af en toe een berichtje om iets mee te brengen: kort en bondig.
  2. Ook hebben sommige klassen een blog en anderen niet en dat stoort wel een beetje. Voorbije jaar werden we elke week op de hoogte gehouden van het reilen en zeilen in de klas. Nu krijgen we af en toe iets mee van een uitstap of de komst van iemand speciaals. Dan denk ik weer als juf : waar is die lijn omtrent communicatie?
  3. Een vriendelijke en vrolijke begroeting. Iets dat ik, als ouder, heel belangrijk vind. Niet alleen naar kinderen toe, maar ook naar ouders. Heb je dat niet, dan ben je minder geneigd om naar die juf toe te stappen en iets te vertellen wat misschien belangrijk is. Ook jij als ouder wilt je welkom voelen.
  4. Mijn dochter moet vaak in de opvang ’s morgens maar ook eventjes ’s avonds. Dan zie ik de juf amper tot nooit, dus schrijf ik vaak iets op een papiertje als het heel belangrijk is. Gewoon, omdat je niet anders kan dan.
  5. Het gefluister of het ge-staar van leerkrachten. Ja, ik heb het al meegemaakt. Een juf die staat te roddelen: “Waarom komen de ouders hen zo vroeg ophalen als ze naar de opvang moeten? Dat hoort toch niet? Zo weet dat kind niet wanneer ze moet eten.” Dat vind ik onbeleefd op dat moment. Ouders komen hun kinderen halen wanneer ze kunnen. Als je dan iets vroeger bent, is dat toch juist voordelig? Als leerkracht heb ik uit die situatie ook geleerd.
  6. De wijzende vinger van de leerkracht. Oh ja die is er ook. Ook leerkrachten veronderstellen(geloof me maar) en sommige leerkrachten maken meteen een beeld van een bepaalde ouder(heb ik al gezien). Ik heb mezelf er ook al op betrapt, maar ik besef nu ook dat je iedere persoon de voordeel van de twijfel moet geven. Net als ik die vond dat de juf van mijn dochter nogal een koele kikker was. Maar uiteindelijk heeft zij een heel warm hart voor de kinderen, want mijn dochter gaat graag naar school. En dat laatste is voor mij het allerbelangrijkste.

thank-you-quotes-for-teachers-from-parents-a-good-teacher-is-someone-who-can-think-like-student-look-parent-and-behave-boss-are-the-our-kid-lucky-to-have-thanks-rela

 

Daarom dat ik bepaalde situaties in de media verafschuw. Hoe sommige ouders reageren t.o.v. een school kan ik niet begrijpen. Maar massahysterie is nu eenmaal een feit. Ook bij ons op school kwam het ooit tot een punt dat er politiebegeleiding werd gevraagd. Hoe gebeuren zo’n dingen? Tja, wanneer men zich niet gehoord voelt, denk ik dan. Maar dan probeer je toch samen tot een oplossing te komen die goed is voor beide partijen? Waarbij gerechtigheid en rechtvaardigheid een plaats krijgen en zeker wederzijds respect.

2779755_origth

Wat is goed kleuteronderwijs?

Een vraag waar telkens een ander, soms meer geëvolueerd antwoord op komt. Maar velen hebben er nog steeds een verschillende mening over. Hé, het is niet erg dat je er anders over denkt. Maar wat is nu het juiste antwoord?

  1. Ervaringsgericht werken: dat is nu eenmaal een feit. Voelen ze zich niet goed, dan zijn ze ook niet geïnteresseerd in de wereld rondom hun en zullen ze geen ervaringen opdoen. ervaringOok elkaar helpen speelt daarin een grote rol.
  2. Laat hen vooral onderzoeken, initiatief nemen en hun materiaal nemen. Door alles op een tafeltje klaar te zetten of een blaadje te presenteren, werk je eerder vanuit de leerkracht, dan vanuit het kind. Natuurlijk kan het zijn dat je eens nieuw ontwikkelingsmateriaal aanbiedt of dat er al stappenplannen klaarliggen voor een technische of huiselijke opdracht. Maar dat hoeft daarvoor niet in elke hoek zo te zijn.
  3. Betrek hun belevingswereld erbij, ga mee in hun fantasie en leer hen van daaruit nieuwe dingen bij.
  4. Betrek de omgeving erbij, toon hen nieuwe plaatsen om te bezoeken. Extra ervaringen om in de klas toe te passen!
  5. Rekening houden met verschillen in ieders ontwikkeling en erop inspelen. Kinderen uitdagen of extra aandacht bieden.
  6. Structuur aanbieden door te plannen, door te kiezen zodat ze zelfstandig aan de slag kunnen. Ook de tijd-en ruimtekaders zijn hierin belangrijk. Ik maak dan ook gebruik van een keuzebord zodat kinderen zich kunnen sturen. Een aftelklok houden ze dan in het oog, zo weten ze of er nog tijd genoeg is om hun ‘werk’ af te maken en dan nog voor iets anders te kiezen.graven
  7. Een evenwicht houden tussen hun persoonsgebonden ontwikkeling(wie ben ik) en cultuurgebonden ontwikkeling(wat kan ik)
  8. Een goede organisatie qua beleid, leerlijnen enz. Als je als klas op je eigen eiland vertoeft, dan heb je geen besef van de ontwikkelingskansen van elk kind. Want elk kind is uniek en zit op een ander pad in zijn ontwikkeling. Daarom kozen we dit jaar ook voor de eilandenwerking zodat de tweede en derde kleuterklas van elkaar kunnen leren. 42297068_1836268656468908_57014393774276608_n

Er zijn nog heel veel punten die ik kan aanhalen, maar deze zijn toch de belangrijkste. Kleuteronderwijs en eigenlijk het onderwijs in het algemeen kan ook pas goed lopen als elk kind de nodige zorg krijgt en dat is in veel scholen niet zo. Dit jaar hebben wij het geluk om extra zorg te hebben terwijl andere scholen amper zorguren hebben. En het is zo nodig.

Volgende week sta ik een hele week alleen in voor 22 kleuters. Langs ene kant vind ik dat fijn omdat je als juf een beetje je eigenheid verliest als je werkt met een co-teacher en op die alleen-momenten voel ik me helemaal tip top. Aan de andere kant, met de klas die ik heb dit schooljaar, weet ik ook dat het geen lachertje wordt. Want er zitten heel wat zorgkindjes in mijn klas en ik hoop dat ik volgende week iedereen ga weten te bereiken. Maar ik weet zo dat ik daarin een beetje zal falen.

Want in de lagere school werken ze met het 4-sporenbeleid waardoor elk kind op maat kan werken, maar in de kleuterschool werken we daar nog maar pas naartoe. Maar hé, een juf neemt elke hindernis omdat uitdagingen voor ons gemaakt zijn.

Maar vergeet niet, net zoals een goede diesel, raakt onze supervloeistof ook af en toe eens uitgeput. En dat, lieve mensen, vergeet de buitenwereld wel eens. Waarom? Omdat heel veel mensen op hun eiland zitten en dat eiland het beste eiland vinden en zo niet willen zien dat er meer is dan dat. Puntje vier van hierboven hebben ze ergens over geslagen. Samen onderweg,maar toch je eigen pad kiezen. Daar draait ontwikkeling om. en daar moeten we respect voor hebben.

Integraal-welzijn

Afspraken maken bij kinderen

dolfijntjesIn het begin van het schooljaar weet je nooit welke kinderen er in je klas komen. Niet echt. Ook al heb je klas-overschrijdende gesprekken gehad en zie je de kinderen vaak op de speelplaats. Wanneer kleuters in je klas zitten, dan zijn het een beetje je eigen kinderen. En zoals dat gaat bij opvoeden thuis(normaal gezien), zo gaat dat ook op school. Voor kinderen gaan spelen, worden er afspraken gemaakt. En die zijn nodig om te werken aan hun luisterhouding, hun werkattitude en hun respect voor de klas.

Maar dat gaat vaak niet zo vlot als men denkt. Zoals ik reeds in het vorige blogbericht vertelde, zitten ouders en leerkrachten soms niet op 1 lijn en dat bemoeilijkt het maken van de afspraken. Na veel herhaling en tijd beseffen ze wel wat kan en niet in ons klasklimaat, maar er zijn altijd kleuters die gaan’ proberen’. Zo werken we meer en meer ervaringsgericht en juist dan zijn afspraken noodzakelijk. Want je legt veel verantwoordelijkheid bij het kind zodat zij of hij zelf hun ontwikkeling sturen. En dat is een mooie gedachte, maar dat ligt bij elk kind anders. Sommige kinderen hebben meer structuur nodig dan anderen en dan is het ook nodig dat je die aanbiedt. Niet in de vorm van: allemaal aan een tafeltje en ‘werken’, maar eerder hun ontwikkeling van initiatief en verantwoordelijkheid aanspreken en stimuleren.

Deze week werkten we rond het thema ziekenhuis en daar hoorden heel wat nieuwe afspraken bij.

 

Inde spoed-hoek lieten ze zich onderzoeken, maar de afspraak was dat ze eerst wachten in de wachtruimte om dan bij de dokter of chirurg te gaan. De assistent vulde vervolgens de gegevens in (ieder van de kinderen en de juffen hebben een eigen paspoort) tijdens het onderzoek. Ik moet er wel bij zeggen dat het materiaal en ook het ‘werkblad’ werd aangeboden, maar ze dit niet moesten doen. Er werd samen gepraat tot we tot die afspraken kwamen om het wel te doen.

 

Ook in de tandartshoek werden er afspraken gemaakt nl tanden poetsen voor het tandartsbezoek, geld meenemen om te betalen, het ‘probleem’ kiezen en een volgende afspraak noteren. In de kring worden die afspraken aangepast of herhaald.

20190205_125134

Ook aan de incheckbalie van een ziekenhuis worden er afspraken gemaakt. Heb je je paspoort bij? Waarom kom je? En we sluiten af met een stempel en handtekening.

 

In de knutselhoek maakten we de afspraak enkel materiaal voor het ziekenhuis te maken zoals een stethoscoop e.d. terwijl we bij de contructie-hoek zowel structuur als vrije input toonden. In andere hoeken werd er dan weer aan differentiatie gewerkt en die differentiatie is duidelijk te zien voor de kinderen. Geel betekent de start van een opdracht en blauw is een trapje hoger, voor wie nog een uitdaging wilt. Daaromtrent zijn dus ook duidelijk afspraken gemaakt. En zo gaat dat de hele dag door.

Zonder die afspraken ben je niets in een klas en daarom dat je ze moet blijven maken. Soms met veel herhaling, soms met vernieuwde inzichten. Maar vooral maak ze met de kinderen en niet alleen. Ze zullen meer verantwoordelijkheidszin krijgen en meer zin hebben in leren.

De schaduwzijde

Soms is het hard. Frustrerend. En dan voel je je op momenten heel alleen. Lesgeven is niet simpel. Het is knokken. En op sommige momenten dreigt de schaduw je te omarmen. Na het vallen, moet je weer opstaan. Zo gaat dat ook bij andere beroepen en mensen, maar daar heb ik geen zicht op. Ik kan jullie alleen vertellen hoe het voelt als leerkracht wanneer ik de schaduw niet van me kan afschudden.

Tweeëntwintig prachtige kinderen die je mee moet helpen opvoeden. Simpel, volgens sommige ik-weet-het-altijd-beter- mensen. Ja, het is ons beroep en ja in het algemeen lukt dit wel, maar er zijn veel dagen dat we met de handen in het haar zitten. Je mag immers niet vergeten dat we maar een deel van de opvoeding van het kind geven. Hun basis ligt immers thuis en in hun omgeving. Een plaats waar we geen vat op hebben en een relatie die we goed moeten kunnen onderhouden. Met een deel van de ouders is die band goed, met andere ouders ervaar je een afstand. En dat is niet erg, want je kan niet met iedereen opschieten.

Ik heb een klas met veel uitdagingen dit jaar en ik nam deze in het begin van het schooljaar met veel zin en moed aan. Omdat je als juf een verschil kan maken. Ik werk vanuit het kind wat wil zeggen dat kindgesprekken centraal staan, hun leefwereld prioriteit krijgt en hun talenten overal bij betrokken worden. Maar we zijn bijna februari en ik heb het gevoel dat ik heb gefaald. Een gevoel dat moeilijk van je af te schudden is. Elke dag nieuwe afspraken maken en andere afspraken herhalen. En herhalen. EN HERHALEN. Maar het gedrag van sommige kinderen is niet ok. Echt niet ok. Onbeleefdheid, geen respect voor het materiaal en hun omgeving en de laksheid van sommige kleuters is echt verschrikkelijk. Natuurlijk twijfel ik aan mezelf, terwijl collega’s zeggen dat ik er niet veel aan kan doen. Want ik doe mijn best. Ik vecht tegen een realiteit waarin kinderen geen normen en waarden meer meekrijgen van thuis. Waar ze mogen doen en zeggen wat ze willen.

Zorg. Wat wil ik veel kleuters helpen, maar ik kan het soms niet. Omdat dat kind niet de gepaste hulp krijgt. M-decreet jah. Ouders willen soms niet meewerken en dan ben je daar mooi met dat decreet, want je moet de toestemming hebben van ouders. Elk kind heeft tijd in zijn eigen ontwikkeling, maar als je ziet dat de kleuter worstelt bij zijn groei, dan bied je die toch de nodige hulp. Als ik gesprekken doe met ouders over een zorgvraag en zorgnood, dan heb ik reeds van stappen in de klas ondernomen en tal van observaties gedaan. Kleuters staan tegenwoordig ook op wachtlijsten om de nodige hulp te krijgen. Een jaar wachttijd. Ik zever niet.

Het is niet leuk om die schaduwzijde van het lesgeven mee te dragen. Het doet pijn. Omdat je alles van jezelf geeft, maar het toch niet genoeg blijkt te zijn soms.

Maar ik geef niet op. Want al halen sommige rakkers het bloed van onder mijn nagels, toch zie ik ze graag. Al kom ik soms met zorgen naar huis en kan ik af en toe niet slapen omdat het teveel was die dag, toch sta ik met volle moed er weer de volgende dag.

En dus zal ik de volgende dagen even tot rust komen om dan volgende week weer met een nieuwe lei te beginnen. Want de kleuters blijven het waard.