In de jungle

Maandagavond 20u32. Ik geeuw terwijl ik met mijn laptop in de zetel zit. Gee-eeeuuw. Ik voel me als een leeuw die een hele dag door de jungle heeft gerend om zich dan eindelijk na een goed maal neer te vleien op zijn favoriete plek.

De jungle, zo kan je de kleuterklas wel noemen. Als je er een tijdje niet meer bent geweest, dan is het even zoeken naar orde en structuur. Verdwalen doe ik nooit. Alleen als ik iets op een andere plaats heb gezet. Dat gebeurt soms wel. Ik hou van de tussenweg tussen perfectionistisch ordelijk en chaotisch ordelijk. Nu ja houden van is een groot woord, het is eerder een deel van mezelf. Maar toen ik vanmorgen in mijn jungle binnenkwam, was er een groot gebied veranderd zonder mijn medeweten. Groar. Daardoor voelde ik me een beetje verloren. Deze week begin ik met mijn themaloze weken en i.p.v. me direct met allerlei diepe kindgeprekken bezig te houden, moest ik de klas nog helemaal in orde zetten. Wat was er nu gebeurd? Wel een tijdje terug had ik om een SMARTbord gevraagd en nu hangt deze in mijn klas. Ik kan er nog niets mee doen en mijn andere borden met al mijn kalenders stonden iets wat, nou ja, op de verkeerde manier. Dus na wat puzzelwerk zat ik weer , min of meer, op schema. Aangezien ik 4/5 werk en iemand anders voor de vakantie in mijn klas stond omdat mijn co-teacher ziek was, moest ik op zoek gaan naar delen van mijn voorbije thema. Samen met enkele kleuters ruimden we dit op en kon ik alles opbergen in een themadoos die net toe kon. Oef!*

Net toen ik enkele kleuters hielp met hun dierentuin( Toevallig of niet nu ik over de jungle begon…), kwam een meisje bij me om te zeggen dat ze het heel koud had. Ze zag er wat bleekjes uit, maar ze klaagde vooral dat ze moe was. Terwijl ze tegen de verwarming aan zat, moest ik een klein conflict oplossen in de poppenhoek die nu een ravage bleek te zijn. Ok, even wat meer orde creëren tot ik een jammerend “Ju-uf?” hoorde. Eventjes snel kijken en ik zag dat het meisje moeilijkheden had met haar maag. Mijn emmer in de klas was verdwenen , net zoals een paar andere dingen die na de vakantie opeens foetsie zijn. Dus ging ik bij haar staan en liet haar rustig begaan terwijl ik bemoedigend over haar rug wreef. Toen ze zich precies beter bleek te voelen, probeerde ik de vloer weer gebruiksklaar te maken. In de berging in de gang vond ik nog een grote kom.  Dat moest het maar doen voor het geval dat… je weet wel. Maar omdat ze ineens erg begon te bibberen, nam ik haar koorts op en dat had ze net niet. Toch besloot ik dat haar mama moest gebeld worden. Die kwam gelukkig vrij snel. *

Mijn oren suizen nog een beetje. Het volume van mijn junglediertjes was enorm hoog vandaag. Ze waren enthousiast en blij om terug te zijn zodat we samen op avonturentocht konden. Maar zoals elke goede leeuw het doet, moet je af en toe je ‘kudde’ bijeen roepen om de afspraken in de groep te laten herhalen. Een paar keer. Of tien keer. Vijftien keer? Ff de tel kwijt.

 

De jungle is groot en er zijn overal gevaren, avonturen en hindernissen. Maar zolang je het de baas bent, kan je de tocht iedere dag aan.

*Dit waren maar enkele voorbeelden van mijn hele dag, want alles neerschrijven kost me nog uren en daarvoor ben ik nu te moe. Dus geeuw. Slaapwel!

Advertenties

Discriminatie is HET woord van de eeuw

Ik wou een andere titel neerschrijven, maar opeens namen mijn vingers de controle over. En eigenlijk is die zin datgene dat me bezighoudt de laatste tijd.  Want wat is discriminatie en wanneer mag je het woord gebruiken?

Het begint allemaal bij onze morele ontwikkeling waar respect toch centraal staat of dat hoort toch zo te zijn. Maar ik zie het woord stilaan vervagen zoals een geschreven woord in potlood dat je na jaren niet meer kan lezen. Of velen die een gom bij zich hebben en het woord voor je neus gewoon wegvegen. Het gebeurt maar al te vaak en te veel. Thuis, op school, op straat en gewoonweg in de maatschappij. Ik steek dan vaak mijn vinger uit naar de pers, maar uiteindelijk doen die mensen gewoon wat ze geleerd hebben en gaan ze mee in the flow van de alledaagse sleur. En dan denk ik: hoe komt het dat we zover zijn gekomen?

Simpel. Het ego staat vaak in de weg. Want ‘ik wil’ of ‘ik zie het zo en blijf erbij’ zijn zinnen die meer en vaak voorkomen. In een multiculturele  cultuur met ontzettend veel sociale media waar iedereen het meeste, het duurste en het mooiste wilt en moet hebben, vergelijken we ons continue met elkaar. En worden we daar gelukkiger van? Neen.

Elke keer als ik een artikel zie voorbijkomen over de leerkracht, sta ik al klaar om in de aanval te gaan. Omdat die reacties erop niet mals zijn en omdat ik teleurgesteld ben in hoe mensen elkaar dezer dagen zien. Neem nu onze vakanties. Terwijl ik dit nu schrijf, ben ik nog steeds moe. Moe van de dagen voor de vakantie, moe van de vele weekends waarin ik me niet heb kunnen ontspannen doordat werk niet gescheiden kon worden van thuis. Ja, ik kan het nu rustiger aan doen en ja ik heb vandaag gewerkt aan het eerstvolgende thema die kleuters echt eens willen doen. Natuurlijk is het niet zoals tijdens de schooldagen. Een geluk of ik zou erbij neervallen. En volgende week ga ik samen met mijn gezin naar de zee. Omdat wij allemaal vakantie verdienen. Ik wens ook dat mijn man meer vakantie heeft, want 20 dagen zijn niks. Als ik kijk naar mijn schoonzus die verpleegster is, dan denk ik vaak dat zij meer rustdagen verdient door het harde tilwerk. Maar ik ga ook eerlijk zijn. Vind ik dat iedereen vier maanden verlof moet hebben? Neen. Terwijl men bij een bureaujob of een andere job het werk niet mee naar huis neemt, doen wij dat wel. Bij hen zou vakantie gewoon vakantie zijn. Maar bij ons is dat niet zo simpel. Er zijn leerkrachten waar het effectief wel zo is, maar dat zijn uitzonderingen die bij elke job wel voorkomen. Maar goed, ik wijk af en begin me weer te verantwoorden voor een zaak alleen al omdat ik denk dat ik niet anders kan. Deze blog gaat over discriminatie en ik vind dat vele jobs worden gediscrimineerd door hun voordelen. Een rijke chirurg of een beroemde televisiester, een zelfstandige met tijd teveel en een leerkracht die blijkbaar alleen maar op vakantie gaat. Maar men vergeet de totaliteit van een beroep of men vergeet zich gewoon in te leven. Empathie is immers niet te koop online dus veel mensen kennen het dan ook niet.

In dit land vind ik ook dat het van kwaad naar erger gaat en dat is triestig om te zien. Als je je als Belg gediscrimineerd begint te voelen in eigen land, dan weet je dat er iets goed mis is. We behouden onze eigenheid niet meer en dat maakt ons net zo speciaal. Multiculturaliteit is mooi, maar alleen als we samen kunnen leven en elkaars ‘anders zijn’ kunnen aanvaarden. Normen en waarden leren naleven zoals men dat samen hoort te doen. Rechtvaardigheid in zijn volle vorm weer naar voren laten komen.

Ik vind discriminatie een negatief woord en voor mij mag deze stilaan op de achtergrond verdwijnen zodat het woord ‘eenheid’ op de eerste plaats mag verschijnen.

Bedankt aan iedereen die hiervoor openstaat.

Hoor je me, juf?

Ze zijn met velen in je klas en met nog meer op school. Je ontdekt, al dan niet samen, hun groeipunten en talenten waardoor je als juf een groot deel uitmaakt in hun ontwikkeling. Het is telkens maar een jaartje dat ze in de klas zitten, maar die tijd is zo waardevol in het leven van elk kind.  Maar hoe goed ken je nu je kleuters?

Ik heb 22 lieve en ondeugende kapoentjes in mijn klas, maar van sommige kleuters ken ik hun talent nog niet. En dat is eigenlijk niet erg. Sommige talenten manifesteren zich heel vroeg en sommige kinderen ontdekken hun talent pas later.  Dus ik heb nog tijd. Ondertussen speel en praat ik mee met de kinderen om toch meer te weten te komen.

En zo kwam ik heel wat te weten tijdens enkele filosofische gesprekjes die voortkwamen uit ons thema ‘Trolls’. Die kleurrijke trolletjes die zingen over vrolijke en droevige onderwerpen en streven naar geluk. Can’t stop the feeling  Ik nam telkens een groepje van 4-6 kleuters uit de klas( dank u , co-teacher!) waarmee ik rustig kon praten. We hadden het over gelukkig zijn. Wat is geluk en wat maakt jou gelukkig? Er kwamen zeer mooie antwoorden aan bod, zoals: met papa en zus gaan fietsen of verjaardagsfeesten. Maar eentje bleef me bij. Dag en nacht. Haar antwoord was dan ook: “Niets.”  Met tranen in de ogen vertelde ze over hoe alleen ze zich voelt thuis, dat haar broer altijd haar speelgoed kapot doet en dat papa alleen maar in de zetel wilt zitten. Van mama zei ze niet veel. Je moet weten dat haar mama nog de nasleep van de vieze kanker met zich meedraagt en dus vaak de dag probeert door te komen. “Mama wilt dat ik iets voor haar koop, maar ik heb geen centjes hé juf.” “Neen, die hebben mama en papa, maar eigenlijk heb je geen centjes nodig om mama een mooi cadeau te geven.” De andere kleuters gaven dan ook heel wat oplossingen: een tekening, een knuffel, mama helpen… . Na ons gesprek tekenden ze telkens over datgene dat ons gelukkig maakt. Uiteindelijk tekende die lieve meid dan de school(“Ik ben blij dat ik hier ben”) en haar familie mocht naast het gebouw staan. “Want ik hou wel van mijn familie hé juf.” En in de namiddag maakte ze dan een liefdevolle tekening voor haar mama. Dat zelfde meisje doet vaak wat ze wil in de klas en keert in zichzelf als ik haar eens moet wijzen op haar gedrag. Ik begrijp nu waarom. Ik had ergens al een gevoel en daarom dat ik al af en toe met haar ging praten, maar dit had ik nooit verwacht. Toch ben ik blij dat ik het deed, want daardoor heb ik een betere band met haar en dat zie ik ook aan haar.Kindgesprekken. Ze zijn zo nodig, maar soms , door alle drukte heen, zie je niet wie ze echt nodig heeft. Tot er iets gebeurt of tot kleuters een totaal ander gedrag vertonen. Zo heb ik een kleuter die bijvoorbeeld geen knuffelbeer is, zoals veel van mijn meisjes in de klas, dus doet die nooit mee. Tot hij huilend mij zo hard beet nam. Ik kreeg een brok in mijn keel. Maar aangezien hij enorm gesloten is, is het moeilijk om te weten wat er mis was en is. Ik probeer het te begrijpen en tot ik het antwoord weet en ook erna, zal ik er zijn voor hem. Het was een kreet om hulp en dat kan ik niet zo laten. Ik slaap er immers niet zo goed van.

818896955673427

Jezelf kunnen zijn. Dat was mijn belangrijkste boodschap van geluk voor hen. Want als je dat kan zijn, dan kan iedereen je leren kennen. En lukt dat nog niet, dan is tijd je vriend. En ik heb tijd en geduld, maar vooral een luisterend oor. Voor wie het nodig heeft.

“Ik hoor je.”

il_570xN.616434531_3s8g

 

Trolls: dat gevoel diep binnenin

wide_wallpaper_findyourhappyplace

Wat zou je nu zijn zonder gevoelens? Steenhard denk ik. Een geluk dat ze bestaan, want daardoor behoud je net je menselijkheid. Sommige mensen voelen wat iedereen voelt en anderen gaan daarin nog een stapje verder. En ik behoor vooral tot die laatste groep. Als hooggevoelige juf voel je ontzettend veel dingen aan die je niet op het eerste zicht kan waarnemen. Een stil kind dat vrolijk lijkt, maar woedend is. Een luidruchtig kind die eigenlijk alleen maar verdriet en eenzaamheid voelt. En wat zij voelen, voel ik dan ook.

De laatste tijd heeft 1 van mijn drie tweelingen het moeilijk. Ze zijn nog niet zo ‘ver’ als de andere kleuters en ze beginnen het te beseffen. Daardoor beginnen ze samen andere kinderen te pesten en uit te lachen. Daarom dat ik bij het huidige thema ook sociale talenten heb gekozen. Elkaars echte kleuren kunnen zien en aanvaarden. En dat gaat voorlopig als volgt:

Een doolhof maken voor de trollen of wat denkwerk verrichten in de telhoek: twee van de vele talenten die aan onze pluimenwand worden toegevoegd.

Wegens een groot luizenprobleem in de klas kunnen we geen kapsalon van de trollen openen, maar zoeken we naar luizen in de vele kapsels.

Samenwerken om een Trollenwinkel te openen of om een verteltafel in de zandbak te bouwen. Dat is veel gediscussieer maar dat zijn ook veel ideeën bij elkaar.

Samen tot rust komen en elkaar aanmoedigen om een bepaalde pose aan te nemen. Dat was reeds mooi om te zien.

29496140_10155454563296593_4746285182472945664_o

De hulp van een ander inroepen: 1 van de moeilijkste talenten aangezien je opmerkt dat veel kinderen onzeker zijn dezer dagen. De juf van het eerste leerjaar kwam even co-teachen en ook ik ging dat doen in haar klas. Ook voor ons was dit even onwennig, maar we leerden van elkaar en daar draait het allemaal om.

En dan natuurlijk wat ontspanning:

29511905_10155454560951593_8226333883470184448_o

Al heel de week zijn we op zoek naar Knoest, het vriendje van Poppy, de trol. Ook in dit spel moet Poppy op zoek naar al haar vriendjes. De kleuters vinden het geweldig en spelen het ook vaak samen.

En ik? Ik word enthousiast van hun enthousiasme en beleef hun zelfgekozen thema zoals zij het beleven. Want hoe kan je anders in hun belevingswereld kruipen en alles zien zoals zij het zien? Daarom hebben we ook ‘knuffeltijd’ ingevoerd, zoals ze het in de film doen. Omdat knuffels te gek zijn!

086a0041486af96d7dfedaeb3510aab9

Volgende week komen nog enkele filosofische gesprekken in dit thema omdat we het vaak hebben over hoe ons hartje zich voelt. En daar is al heel wat uitgekomen. Leuke dingen, maar ook heel droevige dingen. Ik hoop jullie volgende keer daar wat meer over te vertellen.

En om af te sluiten: ik heb al ontzettend veel mooie kleuren gezien in de klas en die komen er door hun inzet, door hun interesse en door zichzelf te zijn. En kindgesprekken zijn er altijd maar nu komen ze meer aan bod waardoor ik als juf nog meer te weten kom over elk van hun.

large

In een sterrenstelsel ver ver weg…

Dit jaar kozen de kleuters ook voor het thema Star Wars en gek genoeg zijn het vooral de meisjes die er enthousiast over praten. Maar daardoor is er meer enthousiast gebabbel dan anders en draaien mijn oren overuren.

Darth Vader had een bericht ingesproken op de gsm van de juf. Als wij de Jedi kunnen helpen met hun ruimteschepen en raketten, dan kunnen ze Darth Vader tegenhouden. Aan de slag dus!

En in de ruimte is het donker dus plakten we alles af met plastiek. En dan zie je zowel mooie rustgevende taferelen als nerveuze kinderen. Het is nieuw en anders. En als HSP- juf ervaar ik beiden dubbel zo diep.  Soms kwam ik overprikkeld thuis en andere dagen gewoon doodop. Maar de kleuters hadden plezier en dat was het voornaamste.

En toen kregen ze het idee de klas nog meer in de intergalactische sfeer te brengen. Meer planeten en sterren. Maar ook elkaar helpen met zaklampen als je de weg kwijt was bij een opdracht of gewoon in de klas.

De poppenhoek werd een raket of was het nu eerder een ruimteschip? Hoe dan ook, als astronaut heb je allerlei taken. Ze maakten een ‘lift’, eten voor de astronauten en plaats om te zitten en de raket te besturen. Gordels niet vergeten!En dat maakten ze van schakels.

Maar een echte astronaut gaat toch ook even langs in het Planetarium. En dat deden we met plezier.

Onze ruimtereis is maar pas van start gegaan, dus volgende week gaan we verder.

Tot dan!

Hoe je als juf de winter doorkomt…

Het is al een vakantie, een griep en een paar dagen na de krokusvakantie geleden dat ik hier nog iets schreef. In de winter en zeker als het noordpool-koud is, dan lijken mijn schrijfvingers te bevriezen of zijn het mijn hersenen. Hoe dan ook, ik ben terug.

Als juf heb je soms even een dipje en dat had ik de afgelopen weken ook. Niet zozeer een negatieve spiraal maar eerder een doen en laten op automatische piloot. En dat mag af en toe eens, want die bedenker-celletjes in mijn hoofd zijn al zo vaak overbeladen. Dus kregen ze wat meer rust. Maar ik had nood aan zonnestralen en die kreeg ik uit onverwachte hoek.

Af en toe vergeet ik de andere klassen in het gebouw omdat ik zo in het thema van die week ben opgeslorpt. En langs 1 kant is die toewijding aan het thema en de kinderen  geweldig, aan de andere kant is het ook egoïstisch. Dus toen mijn collega van de eerste kleuterklas begon over haar belangstellingscentrum, werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Geweldig wat die driejarige kleuters al kunnen! En dan moet ik soms aan mijn dochter denken die net vier is geworden. Moest zij aan de activiteiten van mijn collega deelnemen, zou ze niet meer weg willen uit die klas.

Borstels. Wat kan je er allemaal mee doen? De ervaringen die de kinderen meekrijgen zijn herkenbaar maar toch ook nieuw.

Alledaagse gebruiken zoals tanden poetsen of zand opborstelen. En aan de andere kant ook geheel nieuwe technieken gebruiken. Vooral omdat het zo speels is, is de interesse ervoor groot. En eerlijk gezegd, wie wil daar nu zelf niet aan deelnemen. Het kind in mij kreeg pretlichtjes in de ogen.

Dus toen ze bij me aanklopte, ging ik eens piepen bij haar in de klas en ik vond het geweldig! Haar enthousiasme zorgde ervoor dat ik weer ontwaakte uit mijn winterslaap. En dat voelden de kinderen in mijn klas ook. Nu ja, dat voelde ik ook. En dit gaat zo melig klinken, maar vanaf dat moment begon die winterzon harder te schijnen. Omdat ten eerste de weerman het had voorspeld en ten tweede de warmte weer door mijn schrijfvingers lijkt te stromen.

Dus als je je als juf soms wat minder voelt en je voelt je als bevroren, zoek dan even de andere klassen op. Laat jezelf eraan herinneren dat jullie dezelfde passie hebben en vanzelf voel je het weer. Natuurlijk lukt dat niet bij iedereen, maar wie niet waagt, niet wint.

Dankjewel L.!

“Juf, je mag morgen niet thuisblijven!”

Vier dagen in een week werk ik dit schooljaar uitgezonderd zes keer. Dat zijn vier keer per week dat ik me helemaal kan verdiepen in een thema tussen en met de kleuters. En ja, we namen nog elke dag ons vliegtuig en het was reuze. Wetende dat ik deze week zonder co-teacher zat, moest ik enkele activiteiten aanpassen maar dat was geen probleem. Flexibel zijn is mijn middelste naam. Dat moet wel. En die aanpassingen vond ik uiteindelijk geweldig, want ze waren nieuw en dat maakte me zo enthousiast!

We zaten maandag in Frankrijk en aangezien ze daar ook veel aan kunst doen, moesten we dit uitproberen. Het ideetje van de plastic folie vond ik op internet en ik wist dat ik het eens moest uitproberen. Dus schilderden ze met plezier op een andere achtergrond.

Voor de kleine motoriek zocht ik nog een toffe, out of the box- activiteit en die vond ik ook. Ze plakten A3-papier aan de onderkant van een tafel en tekenden eens op een geheel andere manier. Omdat het nu eenmaal speelser kan.

Marokko werd het tweede land deze week en we ontdekten de tajine. Maar hoe ziet deze eruit? Door te boetseren konden we dit voorwerp beter leren kennen. En het leuke is: het hoeft niet perfect te zijn. Veel kleuterleidsters willen nog dat elke kleuter hetzelfde werkje mee naar huis neemt. Maar zoals elk mens anders is, is ook elk voorwerp uniek. Dus laat ze maar experimenteren, maar geef ze tips als je ziet dat ze het moeilijk hebben. Enkele kinderen hadden ook hapjes mee die we met plezier proefden.

27707723_10155326507486593_548327419_o

De dankbaarheid was dan ook groot achteraf. *smelt*

27707383_10155326506266593_951247981_o

Naar Turkije vlogen we de dag erna en dat was gezellig met de komst van enkele ouders. ” Mange, juf Annelies, si non je vais être facher,” zei een moeder al grappend wanneer ik net een hapje op heb. Ze denkt waarschijnlijk dat ik uitgehongerd ben.

De constructiehoek veranderde een paar keer vb van het construeren van gebouwen naar het knutselen en maken van postkaartjes. Postzegeltjes ontwerpen en ontluikende geletterdheid op de postkaartjes door namen, landen en korte zinnetjes te schrijven.

Donderdag gingen we de verjaardag van de juf vieren, maar de juf zat met een probleem. Ze had geen kroon. Dus ontwierpen en knutselden ze in de lievelingskleuren van de juf. Met twee cijfertjes erop , want juf is al oud. Ahum.  En: “Juf, jij hebt een veel te lange naam.” De kroon moest dan ook passen op mijn hoofd en dat meten bracht hilarische taferelen met zich mee. 🙂

Op dagen zoals deze mis ik het om geen vijf dagen te werken, omdat ik graag tussen de kleuters ben. Als je ziet wat ze allemaal bijleren, dan is je dag helemaal goed. En als ze je dan smeken om vrijdag niet thuis te blijven, dan krijg ik het moeilijk. Maar als ik dan vrijdags opsta, dan weet ik weer waarom ik hiervoor heb gekozen. Omdat zorgen voor 22 kindjes echt wel superleuk is, maar dat ik mijn volle aandacht in het weekend wil geven aan mijn liefste schat thuis. En dat ga ik nu doen.

Fijn weekend allemaal!