Zo dit is Kerstmis….

Het is bijna Kerstmis en dat is 1 van mijn favoriete tijden van het jaar. De lichtjes, de sfeer en vooral de warmte die je opzoekt tijdens koude winterdagen. Het gezellig samenzijn en soms het weerzien van oude vrienden of familie. Oooh warme chocomelk of een lekker vers klaargemaakt nog dampend soepje. Een dekentje in de zetel en een goede Kerstfilm: wat wilt een mens nog meer?

En dat is het nu net. De mens van vandaag wilt altijd zoveel meer. Cadeautjes, neen sorry zeg maar cadeau’s, zijn of lijken het allerbelangrijkst en toch zijn ze gewoon het extraatje meer. Soms heb ik het gevoel dat de betekenis van Kerst bij de mensen verkeerd wordt geïnterpreteerd en soms misbruikt.

In de tweede kleuterklas had een kind verteld dat het hele ‘Jezus’- verhaal niet waar was en dat het dan ook niet bestond. Dat de echte profeet Mohamed was. Het waren zozeer niet haar woorden, maar wel die van haar vader die door haar mond gleden(dat zei ze zelf). En ook al maakte het me wat van streek, toch snap ik waarom die vader dat zei en waarom hij dat nog zal zeggen. Mensen die oordelen over een ander hun geloofsopvatting of over hun leven, zijn heel vaak niet gelukkig in hun eigen leven. Als je openstaat voor een ander zijn gedachten, dan wordt je wereld ineens veel groter. Maar dan vind ik het wel spijtig dat je kinderen beperkt in hun kijk op de wereld. En zo wordt haat dan ook weer gecreëerd. Een geluk dat ze op school een uitgebreid beeld krijgt, al weet ik niet in hoeverre ze daarin zal meegaan.

Een jongen in mijn klas is gek op Kerstmis, omdat het dan feest is. Het maakt voor hem niet uit waarom, zolang er maar gevierd kan worden. Een vrolijke kleuter dus en wie ben ik om dat tegen te houden. Dus doe ik dat ook niet, maar ik wijs hem er wel op waarom er lichtjes overal zijn, waarom de mensen cadeautjes geven en vooral de betekenis van Kerstmis. En zoals al enkele jaren leren we dan over de kerstmarkt. Omdat mensen van overal op de wereld er welkom zijn om de vreugde en vrede te voelen. Omdat er dan ook mensen zijn die niet veel centjes hebben en wat we eraan kunnen doen. Dat je soms cadeautjes geeft, omdat je iemand graag ziet. En vooral: het is een tijd van dankbaarheid. Dus nam ik mijn kleuters mee naar de kerstmarkt met mijn twee lieve collegaatjes. Met mijn co-teacher had ik afgesproken dat we uit eigen zak hun een verrassing zouden aanbieden en zoals elk jaar zijn de kleuters daar enorm enthousiast over en vooral is hun dankbaarheid dan groot.

De verrassing was dus een ritje op de molen en een lekkere plakkerige roze suikerspin.

De kerstmarkt in de klas is trouwens ook goed van start gegaan en veel kleuters werkten samen om er een mooie sfeer te creëren.

 

Vandaag had ik kernteam-vergadering, dus kon ik niet in de klas verder werken. Boe-hoe. Neen, echt, ik werk en denk heel graag mee op schoolniveau, want als ik zie hoe onze school groeit, dan word ik als maar trotser. Maar in eerste instantie ben ik een echte klas-juf, wat wil zeggen dat ik een bezige bij ben die niet kan stilzitten. En vooral, ik vind het geweldig hoe kleuters denken, elke keer word ik wel eens van mijn stoel geblazen. En dit thema is ge-wel-dig!!

Advertenties

Een brief van Sinterklaas

“Juf, waarom maken de mensen ruzie over Zwarte piet?”

“Wel, lieve schat, degene die dat het beste kan uitleggen is Sinterklaas.”

 

Lieve kleine en grote vrienden,

Binnenkort is het alweer mijn verjaardag en zoals altijd vier ik deze het liefst in het bijzijn van veel gelach, vrolijkheid en goedheid. Mijn beste vrienden, die ik beschouw als mijn familie, helpen me om mijn verjaardag zo vlot mogelijk te laten doorgaan. We willen immers samen dat alle kinderen, waar ze ook vandaan komen en wie ze ook zijn, het gevoel krijgen dat ze ertoe doen. Zelfs voor de man of de vrouw die denkt te oud te zijn voor al dat kinderlijk enthousiasme. U bent nooit te oud voor uw innerlijk kind, stop het dus niet weg en geniet maar gerust mee. Een geluk dat ik opmerk dat er nog velen zijn die mijn feest niet louter zien als het Sinterklaasfeest, maar als een fijn kinderfeest waar het kind centraal staat.

Maar nu zie ik op sociale media heel veel zaken die me zorgen maken. En ik kan ergens wel begrijpen hoe dat komt. Vroeger, want Sint is al heel oud weet je, leefden we in een tijd waar mensen zich enkel bezig hielden met hun eigen identiteit. Alles wat anders was, vond men vreemd en dat hoorde niet bij hun leefwereld, dacht men. Dus men behandelde de vreemdelingen op een manier dat zij dachten dat goed was.  Nu, nog steeds, praat men over de slaven en de knechten en hun strijd voor vrijheid. Ik keur die periode af en ik ben er ook niet trots op dat het heeft plaatsgevonden. Ook ik heb fouten begaan, maar ik heb eruit geleerd en ik hoop dat ook anderen eruit kunnen leren. Dat het onbekende niet slecht is. Dat tijden veranderen. Dat ook tradities kunnen veranderen, maar dat de essentie blijft. Dat je moet blijven vechten voor je eigen identiteit in openheid en respect naar anderen toe. Zwarte piet was mijn knecht, maar is nu al jaren mijn beste vriend en samen met alle andere pieten en spiekpietjes behoren we samen tot 1 grote familie.

Van alle kanten van de wereld komen ze. Het maakt niet uit wie ze zijn of hoe ze eruit zien. Hun inborst is telkens hetzelfde: ook zij willen de pretlichtjes zien en tevoorschijn toveren in alle ogen van de kinderen. Maar als het feest is, zien ze er zwart uit.  Vroeger,en dan heb ik het over twintig jaar geleden, kwam dit doordat de pieten heel graag door de schoorstenen kropen. En als je je dag en nacht inzet om al die cadeautjes klaar te krijgen, als je niet van de chocolade kan blijven en zeker als je door weer en wind gaat om elk kind gelukkig te maken, dan verkleurt je gezicht na een tijd. Maar vooral omdat blank, zwart, bruin, geel en eender welke kleur op dat moment één is. Omdat de boodschap verbondenheid is.

En, lief kind, daarover maken de grote mensen nu ruzie. Omdat ze denken dat er een ras wordt benadeeld en gekleineerd wanneer Zwarte piet zwart is, terwijl dit helemaal niets met rassen heeft te maken. Zwarte piet kon evengoed een blauwe smurf zijn geweest of een kleine elf(zonder nadruk op het gestalte, maar meer nadruk op de fantasie) Omdat net juist die mensen in het verleden leven en dat verleden niet kunnen loslaten. Maar maak je geen zorgen, kind, jij hoeft deze last niet te dragen. Zwarte piet weet waar hij voor staat en jij weet dat ook. 

Dus laat die grote brompotten maar ruzie maken, dan zullen wij onze fantasie in leven houden en genieten van elk magisch moment dat je op mijn verjaardag mag meenemen naar huis. Want positieve vibes( Sint gebruikt een hip woord!) zijn zoveel aangenamer in je hart te sluiten, dan al die donkere woorden die verspild worden terwijl men gewoon kan meezingen en dansen. 

Nog één goede raad: zoek altijd het goede op i.p.v. het slechte te onthouden, blijf jezelf en laat anderen zijn wie ze willen zijn. En dan is de wereld alweer een stukje mooier.

 

Liefs,

Sinterklaas

PS: Piet wil ook nog iets zeggen:

ZWARTE PIET WIEDEWIEDEWIET, IK HOOR JE WEL, MAAR IK ZIE JE NIET! Ahja, want als ik niet zwart ben, dan zie je me niet! 

Hoe word je lid van de Paw Patrol-bende?

Als je een thema vanuit de kleuters mee bedenkt, dan is het best dat je alles uitpluist over hun onderwerp. Ik heb het geluk dat mijn dochter ook een voorliefde heeft voor die reddende honden en hun baasje, dus was het uiteindelijk niet zo moeilijk om in die fantasiewereld te kruipen. Graag begin ik vaak met een probleemstelling om het thema effectief te starten. Nu was het dat kikker, 1 van onze klas-poppen, verdwaald was en onze hulp inriep. De echte Paw Patrol was immers op een heel gevaarlijke missie en Ryder, hun baasje, vroeg of we ons bij hen wouden aansluiten. Maar ja, hoe begonnen we daaraan? We kregen heel wat opdrachten te verwerken voor we ons als een gewaardeerd reddingswerker mochten beschouwen.

Het maken van een badge wanneer het tijd is om je als superheld te gedragen. Ik liet ze dan ook de vrije keuze hoe ze het mochten maken, maar de opdracht was een badge met een symbool erop. Op de meest rechtse afbeelding zie je hun opdrachtenblad liggen waar ze hun 8 opdrachten vervulden om een echte Paw Patroller te worden.

Een luisteropdracht waar ze het juiste personage(rood) of voorwerp (blauw)moesten raden dat op hun kroon was bevestigd. De blauwe opdracht ivm de voorwerpen was iets moeilijker en dus daarin zat de differentiatie in die opdracht. Ze vonden het geweldig! Spijtig dat ik hun lachende gezichtjes niet meer mag tonen hier, want het plezier is van hun gezicht af te lezen.

Een bot maken(we zijn toch een beetje hond nu), ontluikende woef-geletterdheid, een plan maken met een straat en de Paw Patrol-toren(een groepsopdracht) en een race voor wie het eerst is aan de toren in de telhoek(met turfsysteem). Ik had er 1 opdracht bijgezet die op geen enkele foto in een hoek was terug te vinden. “Help 1 vriendje” Ze kwamen er pas op het einde van de week achter dat dit in elke hoek en overal van toepassing was en is. En zo gingen we ook over naar onze sociale talenten als superheld.

Het hoofdkwartier met een nieuwe Ryder werd opgericht. En ja een eigen tablet en notitiesysteem. Want welk noodgeval is het, wie kan er je komen redden of helpen en wat heb je nodig?

Affiches maken voor onze vermiste kikker die opeens ook bleek ontvoerd te zijn door burgemeester Humdinger! En we vroegen de mama’s en papa’s om langs te komen op onze schoolrijpheidsnamiddag waar ook de juf van het eerste leerjaar aanwezig was(en ook mijn 2 collegaatjes).”Vertel eens aan je mama of papa waarover we leren”.

Als slot gingen we als de propere brigade op zoek naar afval in de omgeving. “Wij willen geen afval!” En deze werd dan ook zorgvuldig gesorteerd achteraf.

Doen we dan ook nog activiteiten die niets met Paw Patrol te maken hebben? Natuurlijk! Sommige kinderen hebben ook nood aan hoeken waar men het basismateriaal nog steeds kan uithalen.

Werken rond meetkunde en doolhoven in elkaar knutselen. Wie heeft een werkblad nodig, als je zelf een labyrint voor iemand anders kan maken? Ze gebruikten knikkers die ze erdoor lieten glijden.

Kikker werd teruggevonden of m.a.w teruggebracht door burgemeester Humdinger. Eind goed, al goed!

Geen kleuter te klein, geen klus te groot! Klaar voor de volgende actie!

De verandering zit in jou

Woorden die je niet elke dag tegen iemand zegt of tegen jezelf. En toch zit er zoveel kracht in en kan je er zoveel meer mee bereiken. Veranderen doe je ook niet zomaar, er zit een proces aan vast.  En voor je iets kan bereiken, moet je loslaten. En dat laatste is net zo moeilijk voor velen. Ook voor mij.

Deze laatste week voor de vakantie werkten we in de klas nog verder met spoken en leerden we over monsters. Een thema dat kinderen aanspreekt, omdat ze mogen griezelen en het wordt dan ook afgesloten met een heus griezelfeest. Ik maakte tijd voor extra differentiatie en toch had ik het gevoel dat ik maar weinig kinderen echt had geholpen. Je moet weten dat ik maandag naar de leerplanacademie was van ZILL dus de hele dag was ik niet bij hen , maar was ik wel al aan het nadenken wat ik in de toekomst met hen allemaal kan doen. Woensdag had ik de hele dag vergadering en donderdag namiddag was dit ook het geval. Er vielen dus veel momenten weg in de klas waar ik kon observeren en meespelen. En het feit dat ik 4/5de werk, zorgt ervoor dat ik er natuurlijk nog minder ben. Maar ik klaag niet hoor, die vrijdagen geven me meer rust. Toch is het voor mij ook loslaten dan, want ik heb graag de touwtjes in handen.

Zo heb ik een kleuter in de klas die ook moeilijk kan loslaten. Hij kan niet goed wennen aan de nieuwe juf in de klas. En ook al wil ik mijn co-teacher zoveel mogelijk helpen, de band met hem zal ze zelf moeten opbouwen en dat probeerde ze door met hem stressballetjes te maken. Alle begin is moeilijk, maar dit zag er al goed uit!

44883998_341311626416076_2301102305916747776_n

 

Ondertussen werkten de andere kleuters rustig door in de klas. Het was ook weer “Tijd voor juf en ik” en dat gaf me de kans om aan de differentiatie verder te werken. Kinderen die aan dat extraatje meer kunnen denken en die een taakje alleen maken, maar dat dient voor de hele klas.

Op de eerste foto zie je een kleuter van 3D naar 2D werken, een talent van hem. Op de derde foto zie je een andere kleuter gebruik maken van de 2D-tekening om zijn spel te verrijken. Hij zette de monstertjes in het spookhuis, maar daarna ook op de tekening. De kamers zijn genummerd en daardoor vond hij de locaties ook sneller. De middelste foto is een werk van velen: het snippermonster dat stilaan tot leven kwam.

44959243_1976037255796861_3857223675140898816_n

De letter S liep centraal en de meeste kinderen werkten dusdanig met loose-parts om rond de letter S te werken. Top. Hie zie ik al een enorme verandering gebeuren bij velen. De letters worden al hier en daar herkend en sommige kleuters denken luidop na over beginletters. Jeuj!

We hebben enorm veel vergaderd deze week. En het gaat niet altijd over ZILL, al staan die doelen en die visie nu wel centraal. Neen, de werkgroep ICT zat hier samen zoals je misschien al kon opmerken aan de vele laptops. Niet om op social network te gaan, maar om onze nieuwe digitalisering op punt te krijgen. Nadenkwerk dus. Net zoals die ene kleuter in de foto ernaast. A.d.h.v. een tekening moet hij nadenken wat de opdracht is. Voor het geval je het niet goed ziet: het is een kasteel waarvan enkele muren en kantelen in stippellijn zijn aangebracht. De bedoeling is de fijne motoriek en de nauwkeurigheid te optimaliseren door dunne worstjes plasticine te maken die op de stippellijn worden aangebracht.

Wat is er dan voor mij veranderd? Ik heb geleerd deze week dat ik dus meer kan en mag  loslaten om tot een mooie samenwerking te komen. Dat ik mezelf mag blijven, met al mijn talenten, en dat ik dat van de andere ook verlang. Dat de waarheid voor mij in alles en in iedereen het belangrijkste is: zie wat er is, niet wat je denkt dat er is. Deze blog behoort ook tot 1 van mijn talenten, omdat ik schrijf vanuit mijn hart.  Dat is ook datgene dat ik verlang van mijn kleuters: zeg wat er is, zonder te oordelen. Gebruik je hart om te spreken. En toon je frustraties door open te zijn met anderen. En als iemand je tegenhoudt, door zijn eigen frustraties en angsten, laat dat je dan niet weerhouden om jezelf te kunnen zijn. Laat los wat anderen denken en laat die verandering in jou maar verder groeien.

En nu de vakantie intreedt, heb ik nog 1 ding te zeggen: geniet ervan! En voor alle anderen waar er nog geen vakantie in zicht is: geniet van alle kleine dingen die je goed doen voelen!

Help, het spookt hier!

Halloween, het overgevlogen thema vanuit de USA, kan je moeilijk nog wegdenken. Kinderen kijken er naar uit om zich te verkleden en elkaar  angst aan te jagen. Vanaf deze week zijn we dan ook begonnen met een heuse spoken-jacht. Nadat ik thuis een spook had gezien die al de groenten op at in de keuken, besloten we het één en ander op te zoeken over spoken. Hoe zien ze eruit? En wat komen ze doen?spookjes

 

 

Het eerste waar ze aan dachten was een spookhuis! Nu ja, eigenlijk dachten ze aan een spookkasteel, maar ze namen genoegen met de poppenhoek om te vormen in een griezelig huis. Anderen tekenden water-spoken, auto-spoken, snoepjes-spoken e.a.

 

Spinnen konden ook niet ontbreken als we het hebben over griezelige dingen, dus maakten we ons eigen spinnenweb(ok, dit ideetje heb ik ergens opgepikt en ik stelde het dan ook voor) en aan de hand van pincetten probeerden we de spinnen te ‘vangen’. Ook bij het klas-overschrijdend werken, liet ik dit spinnenweb staan.

 

 

 

Dus het begint al aardig griezelig te worden en zeker toen opeens twee dezelfde rugzakken waren verdwenen! De jongen wiens verloren rugzak ging op zoek met allerlei juffen en telkens vertelde hij een ander verhaal. Wat gek! Misschien had een spook hem meegenomen! Neen, helaas, dat ondeugend spookje had geen zin in fruit! En omdat hij even niet wist welke zijn rugzak nu effectief was, had hij een andere ook meegenomen. Want stel je voor dat hij die groente of dat fruit nog zou krijgen!

44227025_692645377776140_8111182735067840512_n

Sinds kort heb ik er ook een nieuwe co-teacher bij en weet je, ik ben er niet rouwig om. Integendeel, een frisse wind zorgt voor nieuwe ideeën en extra helpende handen.  Het is wel weer even wennen, omdat je elkaar niet goed kent, maar zoals bij alles in het leven is tijd je beste vriend. En die vriend vertelt je altijd wat je wilt weten.

Moments-of-Thruth

Voor jullie!

Ze zijn met zovelen en toch zijn ze stuk voor stuk apart. Elke dag geven ze het beste van zichzelf voor anderen. Omdat zij de bouwstenen geven voor de toekomst van vele kinderen en die bouwstenen zijn niet zomaar voor hun voeten op aarde gevallen. Voor een week begint hebben die vele mensen hun hersenen gepijnigd, onderzoek gedaan, gevloekt op mediasystemen. Ze staan voor verandering; niet alleen voor een verdere ontwikkeling van kinderen, maar ook bij zichzelf rekening houdend met de wereld op dat moment. Werken vanuit het kind is telkens anders, dus lessen zijn dan ook verschillend, elke keer opnieuw.

Stel ze een vraag en dan zal je een duidelijk antwoord krijgen met heel wat oplossingen.

Geef ze een glimlach en hun dag is al meteen goed.

Bij de meesten thuis lopen er een paar kinderen rond, maar in hun klas zijn dat er minimum 22. Stel je dat thuis eens voor! 22! Dat wil zeggen dat je ogen en oren continue gericht moeten zijn op AL die kinderen. Dat je in elk van hen een persoonlijke ontwikkeling moet zien en daar gepast moet op reageren. Dat gaat soms ook niet in 1,2,3. Terug onderzoek doen en vooral veel trajecten voor ogen zien. Jezelf kunnen verantwoorden bij heel wat partijen en toch niet bezwijken onder de stress(of proberen althans). Alles, maar dan ook ALLES op papier zetten. Vijf bomen per week moesten ze alles afdrukken. Een geluk dat alles digitaal moet, behalve als het systeem crasht of te vol zit.

Als je altijd onder hoge druk staat, moet je lichaam tijd krijgen om van die stress af te geraken. En dankzij de vakanties lukt dat(ongeveer). De vakantiedagen lijken veel voor de buitenwereld en dat brengt frustraties naar boven, zowel voor de buitenstaanders als voor die werkende kracht. Het heeft ook geen zin om zich te verantwoorden en te bewijzen want veel mensen luisteren gewoonweg niet. Spijtig genoeg is dat een valkuil in de huidige maatschappij en het toppunt is dat respect en luistervaardigheid net datgene is dat men de kinderen extra moet bijleren omdat ze met weinige basis ermee naar school komen. I.p.v. een vinger op te steken zullen ze eerder hun vinger wijzend naar iemand uitsteken. Omdat dat makkelijker lijkt,maar het lost niets op.

Dank je wel juf of meester! Want jij doet ertoe!

teachersday647_090517105715

En bedankt aan alle kindjes! Zonder jullie zou dit beroep geen zin hebben!

Starten, juf!

Starten, sturen, remmen: ach wat geeft het, laten we gewoon gaan!Een nieuwe week met heel wat nieuwe ervaringen voor de kleuters en de juf.

Vijf tips om een thema goed te starten:

  • Schrijf ideeën van kinderen altijd op en zeker als je ze niet direct kan uitvoeren.
  • Laat ze eerst zelf wat experimenteren voor je ze tips geeft.
  • Alles is goed en niets is fout.
  • Zelfs de meest absurde ideeën mogen uitgesproken worden. Nadat je ze bespreekt, beseffen ze wel wat past of niet past.
  • Wat ze meebrengen van thuis wordt vaak enthousiaster onthaald dan het speelgoed van de juf(behalve als het playmobil is of lego, want dat werkt altijd)

Dit jaar heb ik meer jongens in de klas dan meisjes, maar ze zijn allemaal geïnteresseerd in het repareren van auto’s, het ontwerpen van voertuigen en alles wat ermee te maken heeft. Het zijn wel de jongens die met de meest praktische kant van de auto’s afkomen, en de meisjes houden zich dan meer bezig met de versiering. Mooie samenwerking, denk ik dan. We zijn nog niet halfweg in het thema en we hebben al zoveel gedaan.

Hierboven wilden ze straten maken. Eerst kwamen ze op het idee de plakband te gebruiken als straat, maar een dag later zagen ze dit al anders. Met plakband bakenden ze straten af, maakten ze een zebrapad, parkingplaatsen enz…

Van een parking voor 1 auto, naar een parking met onder-en bovenplaats en tenslotte(tot hier toe) een heel parkingsgebouw.

Jonge ondernemers, wetenschappers en dromers. Dat zijn ze. Technisch, muzisch en berekenend bezig zijn in hun spel: er wordt aan veel meer doelen gewerkt dan dat ze bijvoorbeeld op een werkblaadje prentjes moeten verbinden. Ze knutselden een stuur, lichten, autogordels EN een autostoel in elkaar. Ik keek toe en bewonderde hun doorzettingsvermogen, inzet en hun initiatief.

43143615_240347389966596_7404064645213847552_n2

Hier op de foto bracht deze jongen de ‘Flash Mcqueens’ van groot naar klein en toonde het aan de rest van de kinderen. Zij leren van elkaar zoveel meer tijdens hun spel dan dat ze dat doen als ze langer dan twintig minuten moet stilzitten.(Valt het op dat ik werkblaadjes verafschuw?)

Vroemmm, op naar de volgende dagen!