Forfait!

Neen, ik ga het niet hebben over voetbal. De enkele jongens in mijn klas zouden het nochtans geweldig vinden. Al heeft het er wel een beetje mee te maken. Je kan me vergelijken met een coach van een voetbalploeg, al heb ik dan twee elftallen om te trainen. Als een voetbalploeg forfait geeft, is dat vaak omdat er veel afwezigheden zijn of omdat het echt niet mogelijk is om te spelen.

images

Afgelopen woensdag lukte het voor mij niet meer. Net zoals dat kan op een loopband, stond ik op de laagste stand. Alles gebeurde in slow mo-o-otion. Je kon me vergelijken met een slak, met al de spierpijn leek het alsof ik een supergroot huis op mijn rug droeg. Of was het nu snot?  Het was zeker snot, al zit dat bij een slak niet in het huisje. Ze is omgeven door het slijmachtige goedje. En ik ook! Zelfs nu nog hoor ik niet goed doordat die vieze bacteriën zich overal door wringen.

wpid-hatsjoe

Ik hou van slaap! Niet zo’n beetje, maar echt veel. Dus 1 woord: herfstslaap! Dat is de voorloper van de winterslaap en zorgt ervoor dat je genoeg weerstand opbouwt. En dat heb ik de afgelopen drie dagen gedaan. Want ik wil en zal weer maandag met een fris antisnot- hoofd voor de klas staan. Rust was en is nodig maar ik mis mijn kindjes! Vooral omdat we een superleuk thema waren begonnen nl. de archeoloog! Terwijl we daar van alles opgraven, wil ik nu mijn ziektekiemen begraven.  Zoals in: diep dieper diepst onder de grond.

Straks is het voetbal op tv: de Rode duivels die hun best gaan doen, ondanks veel spelers die al forfait hebben moeten geven. Normaal ben ik van de partij, maar ik vrees ervoor dat ik al in mijn herfstslaap ga vallen.

tumblr_njcm05qedm1u4zyrno1_500

Advertenties

Dag allemaal, gegroet, hallo

Elke dag zeggen we elkaar goedemorgen in de klas. Omdat het een soort welkomstwoord is, maar ook om de kinderen zich te laten thuis voelen. Maar de allerbelangrijkste reden is toch wel de beleefdheid die ermee gepaard gaat. En die beleefdheid is schaars in de wereld van nu. Je komt iemand tegen op straat en die zegt niets. Hatelijk vind ik dat. Je groet die persoon door te knikken of door goede dag te zeggen. En dan krijg je soms wat gemompel of gewoon he-le-maal niets. Niets, kan je dat nu begrijpen? Je krijgt geen vreemde ziekte door elkaar te begroeten. Ik snap het als je je niet goed voelt die dag, maar dan knik je kort. Neem nu afgelopen zaterdag. Ik loop naar de winkel en dacht bij mezelf: nu ga ik eens zien hoeveel mensen me effectief gaan begroeten terwijl ik dat ook doe. Ik kwam een tiental mensen tegen op straat waarvan er twee me vriendelijk toeknikten. TWEE! Dan ging ik naar de bank waar er twee mensen stonden. De eerste zei niets, maar de tweede meneer verduidelijkte me dat die man voor hem doof is en hij hem beter een knik had gegeven. Dat kan ik zeker snappen. Met die info weet je waarom iemand iets niet zegt. Maar je gaat me niet zeggen dat die acht andere mensen op straat ook doof waren hé!? Hoe dan ook, bij de bakker allemaal vriendelijke mensen tot ik bij de vrouw achter de toog kwam. Die stond er met tegenzin. Hoe ik dat weet? Als je met een gezicht tot beneden je klanten begroet en kortaf antwoordt. A bad day, zou je kunnen zeggen. Nou fout, dit is elke zaterdag zo. Het ergste van al is dat ze allemaal zo doen achter die toog.  Ik weet het: niet te doen. Ze zullen niet van brood houden, denk ik. Bij de beenhouwerij had ik een geheel ander scenario: daar voelde ik me meteen thuis. Ze verwelkomen me daar iedere week met een lach en de klanten praten met de verkopers over koetjes en kalfjes of vertellen een grapje. Conclusie: Beleefdheid gebeurt ook vanuit het hart. Ten eerste moet het aangeleerd worden, maar ten tweede moet je het ook zijn. En die ‘zijn’ proberen we in de kleuterschool en ook later bij te brengen.

word-van-de-mensenholding-de-rechte-middelen-hello-van-hallo-53513796

Vanaf deze week ben ik terug begonnen met de gevoelskaartjes. Want om te ‘zijn’ moet je de kans krijgen om er iets over te kunnen zeggen. Blij, boos, verdrietig of bang. Ze komen allemaal aan bod. En dan praten we er samen over.

Ook ben ik gestart met de “Tijd voor juf en ik”- kaart. Als een kind even nood heeft om alleen met de juf samen te zitten, dan kan dat. In de namiddag krijgen ze de kans om hiervoor te kiezen. Ik zet mijn symbool in een hoekje op het keuzebord en wie wil zet zijn symbool erbij. Niemand moet iets, maar mag. Dan kiest het kind zelf wat we doen gedurende een 15- tal minuutjes. Vandaag was dit B., een heel verlegen meisje, die helemaal open bloeide omdat ik speciaal aandacht aan haar besteedde. Ze grinnikte, maakte grapjes en achteraf zei ze me stilletjes dat het leuk was. Ik doe dit vooral om de kinderen beter te leren kennen, want door alle drukte heen ‘vergeet’ je dat soms. En het heeft allemaal te maken met de beleefdheid van hierboven.

tijd juf en ik

Beleefdheid bekom je door vriendelijk te zijn, maar ook door je in te leven in een ander. Door te zeggen: jij doet er ook toe.

Dus: dank je wel om me even te lezen en nog een fijne dag/avond! 0000001437

De handleiding der beestjes

Misschien heb je er al artikels over gelezen. Of heb je ze gezien in 1 of ander informatieboek. Meestal kom je er een paar tegen in je leven. Daarom ga ik nu de beestjes opsommen waarmee ik te maken heb op school en hoe ik ermee omga. Wie weet kan je mijn tips nog gebruiken. Of niet, maar dan kan je misschien een ander helpen.

De luis : Iedereen kent het beestje, van horen zeggen of van te ontdekken bij een kind of iemand anders. Soms heb je de pech om hem te voelen op je kruin. Nu ik had de eer om hen te verwelkomen op mijn hoofd en dus deed ik er alles aan om ze vriendelijk de laan uit te sturen. Ik gebruikte azijn en de gewone natte kammethode. Goed, daarmee haalde ik er een paar van mijn hoofd, maar het was niet meteen voor 100 procent effectief. Ook de elektronische luizenkam werd mijn beste vriend, maar aangezien ik dik en veel haar heb, duurt dit vrij lang voor ik eventuele luizen te pakken krijg. Dus gebruikte ik Elminax luizenshampoo maar deze kan ik je niet aanraden. Mijn haar werd er droog van en dat leken de luizen nog fijn te vinden. Dus hallo apotheker, daar stond ik weer en deze keer kreeg ik Silikom mee. Of je nu de spray of de gel gebruikt: Halleluja! Ook de protectspray helpt je preventief. Bovendien heb ik ook nog lavendelolie, maar die ruikt zo fel dat je denkt dat ik, op mijn eentje, een bloemenveld ben.

 

De stofmijt : Die heb je overal. Daarom dat je regelmatig je klas moet verluchten en vegen. Overal op school moet het grondig gekuist worden, anders ondervind je het elke dag wanneer je niest en je ogen rood en jeukerig zijn. Dus een goed kuisteam moet er zeker zijn en anders bel je maar de Dust busters. DM0joiwW0AM7cks

De ziektekiem: Die kan je met moeite ontwijken. Deze week zag ik er die liepen , die gespuwd werden als lava en die ergens bengelden aan een neusgat. Men zegt: an apple a day keeps the doctor away. Dat helpt niet. Wat wel? Dafalgan, enterol, maalox, warme thee en had ik al Dafalgan gezegd?

De ik- bacterie: Iedereen heeft deze indringer, maar niet iedereen gebruikt hem op dezelfde manier. Wanneer je jezelf graag ziet, komt het beestje zelden naar boven. Maar ben je jaloers en voel je je slecht in je vel, dan zie je dat monstertje aan de oppervlakte komen.  Wat helpt dan? Simpel: zet de geïnfecteerde persoon voor een spiegel of spiegel hem zelf. De bacterie zal wel krimpen.

Spiegelwijf

Het vermoeidheidsmonster: Langzaam dringt het binnen en neemt het bezit van je. Eng als ik het zo zeg, maar eigenlijk is het zoals het is. Wanneer het zich heeft genesteld, functioneer je niet meer optimaal. Je hebt continue slaap nodig en je nood aan suiker stijgt tot je er voor bezwijkt en een hele tablet chocolade opvreet. De enige manier om ervan af te komen is door naar jezelf te luisteren. Geef jezelf de rust die je nodig hebt. Maar laat die tablet chocolade achterwege: een klein stukje volstaat.Laat eens de afwas voor wat ze is. Die berg strijk kan morgen ook wel. Doe eens iets voor jou, omdat je jezelf moet verwennen af en toe.  En in het weekend: gooi die wekker weg. slaaplabo slapeloosheid

Het liegebeest : Ik laat deze bewust als laatst, want ik vind het een lelijk beest. Hij is hardnekkig en je kan er van alles aan doen, maar zelf geraak je er niet van af. Soms zit hij in je en dan is er nog hoop, want jij kan jezelf veranderen. Maar zit hij in de andere, dan is er maar 1 remedie. Het liegebeest confronteren met de waarheid en zijn feiten. Spijtig genoeg zitten ze onder de mensen en zie je ze niet meteen. Eens je het masker hebt gevonden, kan je het beestje zien in zijn pure vorm. Men zegt: leg de waarheid boven tafel en dan kan het liegebeest iet meer functioneren. Mijn raad: koop doorzichtige tafels, dan zie je ze ook door de tafel heen. scandes_-_karby_eettafel_-glas_-transparant_-_eyoba

 

Ken je nog beestjes, dan wil ik zeker meehelpen om deze te bestrijden. Maar nu heb ik er zelf twee waar ik nog even mee worstel. Een geluk dat de vakantie aan de deur staat, maar zoals gewoonlijk moet ik de eerste dagen nog wat beestjesstrijd leveren. Ik wens jullie allemaal een monstervrij weekend toe!

download

Wij staan voor wie we zijn

Als school zijn we er al even mee bezig. De sterktes en groeipunten van onze kinderen. Hun talenten.  Maar hoe bepaal je een talent van een kind?

Simpel, door goed te observeren. Tijdens activiteiten gedurende de dag, komt er soms een T van talent naar boven. Af en toe heel duidelijk en soms heb je nog meer informatie nodig. We zijn nu oktober en ik geef eerlijk toe dat ik drie duidelijke talenten heb ontdekt. Op zich lijkt dit niet veel, vooral als je weet dat ik 22 kleuters in mijn klas heb rondlopen. Maar in realiteit is dit al veel.  Als je beseft wat wij allemaal moeten observeren als leerkracht, is dit goed nieuws. Ik heb bijvoorbeeld een kleuter die dol is op letters. Ze kan woorden vormen met de letter van de week en ze is dan ook vaak in de schrijfhoek te vinden. Ook is ze de enige dit jaar die er zoveel interesse voor toont. Verleden jaar had ik meerdere kleuters met oog voor de letters en woorden en viel dat talent ook niet zo meteen op.

20171010_094145

Een sociale vaardigheid kan ook een talent zijn. De laatste dagen vond ik er dan ook eentje in 1 van mijn bengels. Ze beurt kinderen op en ook de juf kan niet ontsnappen aan haar grapjes. Zo zei ze: “Wie is de echte Maher, juf? ” De klas lag in een deuk inclusief de juf. 20171017_092036

De grote interesse van een kind voor een bepaalde hoek of activiteit kan ook een talent zijn. Zo heb ik 1 van mijn drie tweelingen die sporadisch voor de boekenhoek kiezen. Ze kunnen niet veel zeggen en kiezen vaak voor hetzelfde boek. Maar een talent is daarvoor niet iets dat je goed kan, maar wel iets waar je in kan groeien.

20171002_112116

En groeien kan je alleen doen door te doen, door spelend te leren.

Kan je vele talenten hebben? Natuurlijk. Maar je ontdekt ze niet op 1 jaar, laat staan na een traject van tien jaren in de basisschool. Neen, een talent kan je zelfs nog ontdekken op je vijfendertigste. Of op je vijfenzestigste. Het kan zelfs zijn dat er maar 1 talent opduikt in je schoolleven. En dat is niet erg. Want hoe dan ook, je komt ze allemaal tegen, vroeg of laat. En als je ze ontdekt, dan voel je jezelf als een lotusbloem openbloeien. En dat effect is er ook als je kleuters wijst op hun talenten.

Daarom heb ik besloten om te beginnen met een pluimenwand. Dit had ik ontdekt tijdens een bijscholing en ik wou er meteen werk van maken. Bij elk talent krijgen de kleuters een pluim. Maar ook kinderen onderling kunnen elkaar een pluim geven, als ze vinden dat een ander vriendje iets geweldigs heeft gedaan of als deze al heel de week geconcentreerd met een bepaalde activiteit is bezig geweest. Dan nemen ze een pluim uit de rode pluimenhoed en geven ze dit aan hun vriendje. Het geeft een positieve boost aan je klas. Omdat jaloersheid dan geen plaats meer krijgt( Dat is toch de bedoeling, maar zoals je weet, is Rome niet op 1 dag gebouwd.).20171018_120739

Als je nog niet weet wat je talent is, geef de moed niet op. Het komt heus wel. Soms moet je zelf op zoek, met vallen en opstaan. Het is het wachten waard.

Herfstige toestanden

Eikels, kastanjes, de herfst komt eraan. Pompom in bos ziet een paddenstoel staan, klopt op het deurtje en trekt aan de bel. Wie er dan opendoet, weten we wel.

Goh, we wisten het niet meteen, want de eerste paddenstoel werd platgewalst door een kleurrijke laars. Een triestige zaak voor de huidige inwoners. Eén kleuter keek verschrikt op toen het gebeurde, maar ik vertelde haar dat de paddenstoelbewoners verschillende huisjes hadden. Toch wilden we niet weer een ongeluk veroorzaken in het bos, dus liepen we voorzichtig rond. Goh, voorzichtig voor de paddenstoelen waren ze wel, maar niet voor hun kledij. En ook vinden sommige ouders dit verschrikkelijk, maar als een kind vuil uit het bos komt, dan heeft hij zich geamuseerd. En je mag geloven dat het zo was. We zochten naar kriebeldiertjes en zagen slakken en een kikker. Kwaak, maar hij sprong weg voor de juf hem een kus kon geven. Maar goed ook volgens de kleuters, anders was ik groen geworden.

Kastanjes, eikels en beukennootjes waren er in overvloed. Toen ik begon over bolsters, begon een kleuter te roepen. Monsters! Neen, liefje, bol-sters. Ah ok, die crisis werd dan vlug afgewend. We moesten een klein heuveltje op en een van mijn kapoenen met witte sportschoenen durfde niet. Dus nam ik haar mee, maar schoof met haar vlug naar beneden. Recht de modder in. Beetje nat. En ook wat vies. Maar gelachen hebben we! Gezellig aten we op een bankje of op een vuilniszak in het gras. Wie klaar was, mocht spelen op de heuvel en in het gras. Ze probeerden auto’s te maken van takken, vuur te creëren en vooral samen te spelen. Ondertussen leerden we met hoeveel we rond een boom konden, of hoe je je goed kon schuilen onder de bladeren.

Hoe dan ook, het was reuze fijn! Maar aan alle leuke herfstdagen komt een einde en ook aan deze. We klommen op een steile heuvel. Nu ja, de kinderen deden dat en de juffen klauterden en schoven ze achterna. Help! Kleuters hebben vlug door wanneer een juf aan het klungelen is. Ook hier was dat het geval. Ze duwden en trokken me de heuvel op waar ik tot de conclusie kwam dat mijn groene broek een bruine schijn had gekregen. Van de modder natuurlijk!

In de klas de dagen erna, maakten we het bos na met al zijn herfstblaadjes, in de zandbak, en probeerden we deze ook te tekenen. “Wanneer gaan we terug, juf?”

Herfst kwam in het land, maar ook in de klas!

Het geheim van elke goede juf

advice_schoolVragen die spontaan opduiken als je aan een leerkracht denkt, zijn:

Wat doen zij in hun vakantie? Waarom hebben ze dat nodig? Die hebben toch zeeën van tijd? En bij de kleuterjuf komt dan die irritante vraag en/of vaststelling: Wat doen zij in een kleuterklas? Gewoon wat opletten en een opvang wezen? Een beetje spelen?

Die vragen komen van vele onwetenden en weet je, dat is ok. Omdat ze nog niet meegegaan zijn in al die kleuterverhalen en in al die leerrijke avonturen. En alweer, dat is echt niet erg. Het is altijd veel leuker te veronderstellen( zich iets voorstellen) dan de waarheid te zien. Kleuters gebruiken ook graag fantasie, maar eens ze de waarheid zien, zijn ze daar nog meer gefascineerd door. Dus, mama, papa, buur, buitenstaander, wie dan ook, kom gerust eens kijken in een kleuterklasje. Die kleutertjes weten meer dan je denkt en dit door te spelen. Niet gewoon spelen natuurlijk, maar onbewust leren door te spelen. Hoe geweldig is dat?

Maar goed onderwijs wordt ook waar gemaakt door goede leerkrachten. En dat zijn er veel, heel veel. En af en toe zit daar ook een  vreemde eend tussen. Maar hebben we dat tegenwoordig niet in elke job? Iemand die er eigenlijk niet thuishoort. En waarom is dat? Omdat die het geheim niet kent. Je hoort me komen: het geheim van een goede juf. Wie weet, is het nog niet ontdekt. Maar wat is nu het geheim?

5f18d68fb825c189a6fbfb867b9fede2

Simpel. Als ik dit verklap, moet ik je… kietelen. Neen, serieus, zoals elke geheim kan deze ook niet verklapt worden. Omdat het zo kostbaar is. Uniek. Al kan ik wel een tipje van de sluier oplichten. Een goede leerkracht herken je aan haar glimlach, wanneer ze een thema uitwerkt. Of wanneer je ze weer in de Action ziet met teveel materiaal, ook al kan ze haar geld beter sparen voor een nieuwe auto. Als ze zoekt op Pinterest, maar toch haar eigen idee kan uitwerken. Misschien herken je haar geheim wanneer ze over haar klasje vertelt. Wanneer er 23 bengels druk in de weer zijn, maar ze toch weet wat ze allemaal exact aan het doen zijn. De honger naar meer avonturen, zoals een schrijver die helemaal opgaat in zijn verhaal.

Dat geheim ontdek je alleen als je het ook hebt gevoeld. Voor dezelfde job of voor een andere job. Het doet je leven, echt leven. En daar ben ik dankbaar voor.

572f119d1f7a28dfbf7b0201fcc0ff4f--foto-album-eren

Heb ikzelf het geheim ontdekt? Ja. Ben ik daardoor perfect? Neen. Ik heb nog veel te leren. Hé, dat is toch vrij normaal.  Dat je geheimen ook mag delen, anders kunnen mensen je niet begrijpen soms. En dat je het soms moet beschermen, omdat men het wilt aanvallen. Het geheim alleen kan verder bestaan, als je het genoeg informatie blijft geven.

m1mxes8ccgb4

De nachtmerrie van elke leerkracht: jeukend gekrioel!

Ik durf er niet aan te denken. Maar ik doe het toch. Ik kan ook niet meer anders. Ik ontdekte onlangs iets waar ik zo voor vrees. Neen, echt bang ben ik niet, maar ieuw!

Elk jaar hoop ik dat ik ervan gespaard blijf en meestal lukt dit me aardig. Tot dit jaar. eén of twee keer heb ik mijn haren halflos gehangen. Bad idea! Je denkt: het zal me echt niet overkomen van die paar keer. Euhh, hallo jawel dus!

Het begon met jeuk. En nog wat jeuk. Eerst dacht ik dat het van vermoeidheid kwam, want dan moet ik ook zo krabben. Maar neen. Toen rook ik het bij een kind. (Zoals in de films, zou je nu een angstaanjagend deuntje horen) Luizenshampoo! Mijn hart klopte in mijn keel. Stel je voor! Dus keek ik in de spiegel. En nog eens. En voor de tiende keer. Ik zag een neet! (Ja, ik zat echt in een thriller!) Ik gleed hem eruit, want ja dat plakt. Ieuw nog eens! ’s Avonds met zo’n elektronische luizenkam. Een half uur! Wie mij goed kent, weet dat ik paardenharen heb, dus dik en lang. Zie je het voor je? Goed.

Ik zag niets meer. Maar mijn hoofdhuid kriebelde. Was het nu van de gedachte aan een luis of effectief een luis. Geen idee. Ik besloot om die beruchte luizenshampoo te kopen. En wreef mijn haren ermee in, alsook die van mijn dochter. Zij had absoluut niks, maar beter voorkomen, toch? Zij vond het een leuke bedoening. Jeej, vriendjes in het haar! Nou, ik vond het eerder… alsof ik elk moment kon wakker worden. Knijp. Ok, ik was al wakker.

Vijftien minuten duren lang. Zolang had die shampoo de tijd om in te werken. Dan spoelen en kammen met zo’n luizenkam. Yep , weer een halfuur. Ik vond nog twee neten en voor de rest niets. Oef.

Het kriebelt nu ook niet meer, maar als ik er weer aan denk, dan weer wel. Vanaf nu mijn haar helemaal opgestoken en om de zoveel dagen terug die shampoo( het is een 2in1shampoo) Stel je voor: duizenden beestjes in je haar die heen en weer lopen. IEUW, neen dat zou een complete nachtmerrie zijn!thriller