Zonder verhaal

De eerste week na de kerstvakantie … is telkens een groot avontuur.  Kleuters die zich weer moeten aanpassen aan de afspraken en leerkrachten die opnieuw de vermoeidheid in hun lichaam voelen binnendringen. Van de rust naar de chaos. Ook al zijn we heel gestructureerd bezig, toch lijken die eerste dagen moeizamer te gaan dan anders.

2320755-2c5f698b9a3bff28e322bf8266cc7938

Ik zal enkele voorbeelden geven:

  1. De plasbroeken : wat een geluk dat ik niet in een eerste kleuterklas sta, want ik zou op dit moment knettergek worden. Mijn collega had op 1 dag wel een negental van die natte poepjes rondlopen en als je op dat moment geen hulp hebt in je klas van 23 kleuters, dan loopt alles letterlijk in het honderd. Maar we hoorden dat er een nieuwe kinderverzorgster was aangenomen en dat voelde als een pleister op een wonde. Ze is er wel niet zo lang, maar alle beetjes helpen.
  2. Het markt- geroep: Ik heb absoluut geen idee hoe het komt, maar de kinderen kunnen dus echt niet praten. Ze roepen naar elkaar. Je zou denken dat ze in de winkel iets staan te verkopen, maar neen. Ze zijn gewoon enthousiast om elkaar te zien en dat is eraan te horen.
  3. Rommelige toestanden: Boekentassen die hun weg niet naar de mand vinden of jassen die liever op de grond liggen dan aan de kapstok. Schrijfdozen die overal liggen, behalve op hun plaats in de kast of tekenbladen die van niemand blijken te zijn ook al heb je net W. of M. aan de tekentafel gezien.  Oh en als laatste: als het opruimtijd is, vallen er velen uit de lucht. “Wat moeten we doen?” “Moeten we opruimen?” Alsof het een woord is in een vreemde taal….
  4. Plakkende kinderen: Neen niet door lijm of iets suikerachtig. Sommige kleuters hebben het moeilijk om in een super drukke klas terug terecht te komen. En dan is je persoonlijke ruimte niet zo persoonlijk meer. Tot de bel gaat…. of toch tot je zelf effectief naar huis gaat.
  5. Snot en kaka- boulet : Het is er eigenlijk altijd hoor, maar omdat je het twee weken niet hebt ondervonden (nou ja, met mijn dochter nu wel, maar dat is er maar 1 en totaal anders), valt het nu extra op. Kaka aan de rand van de wc-bril tot stinkende geurtjes in de klas. Al die aroma’s bij elkaar doen me vaak snakken naar de buitenlucht. En die snottebellen die aan je jas blijven hangen tot het ge-nies in je gezicht.
  6. Haarprobleempjes: daar zijn ze weer.  De luizen die niet behandeld zijn tijdens de vakantie, zijn goed gegroeid en hebben nu een andere vakantiebestemming gevonden. Jeuj. Voorlopig niet op mijn hoofd of ik was maar een tijdelijke halte en dan merk ik die aanwezigheid later wel door gekriebel. Ik hoop het niet.
  7. Trage ledematen: dit geldt ook voor mezelf. Als kleuterleidster doe je eigenlijk ook aan sport: bukken, rechtstaan, dozen verplaatsen, trappen op en af en een race tegen de tijd.
  8. De werf: Aangezien ze nog met verbouwingen bezig zijn, is de school nog steeds een puinhoop, ook al gingen de werken al gedaan zijn. Ach, Rome is ook niet op 1 dag of in dit geval twee maanden gebouwd.
  9. Ik kan nog een lange waslijst aan voorbeelden geven, maar jullie begrijpen me wel.

8b0a12a79c6cbdc149739469996798b1--sleep-well-no-sleep

Nu ben ik deze week ook begonnen met een themaloze week. Het is de eerste keer dat ik het doe en ook al voelde het in het begin raar aan, nu snap ik waarom dit er ook moet zijn. Je observeert op een geheel andere wijze en hun ideeën gaan ook alle richtingen uit waardoor je met verschillende thema’s tegelijkertijd bezig bent. Een drukke bezigheid, maar ik vind het geweldig. Meer hierover volgende keer.

Tot dan!

spondygazet-aan-vakantie-toe

 

Advertenties

2 reacties op ‘Zonder verhaal

  1. Wat een levendig blogje!
    Mijn respect voor kleuterjuffen is altijd oneindig groot geweest en zal dat altijd blijven. Ik vind toch echt wel dat een kindje zindelijk moet zijn voor het naar school gestuurd wordt, dat is toch het beste voor iedereen? Ik kan toch niet de enige zijn die daar zo over denkt? Onze 3 kinderen gingen naar een geweldige créche, waar ze zindelijk worden echt voor elkaar krijgen (samen met de ouders natuurlijk). Een ongelukje kan altijd, maar als ik verhalen van vrienden hoor dan doen jullie soms niks anders dan ongelukjes oplossen, dat kan toch niet de bedoeling zijn?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s