Uno, one, un, één….

Gezwoegd, gezweet, gerend. En dan nog slapeloosheid, geen eetlust en een brok vol zenuwen. Dat gebeurt er als je de inspectie op bezoek krijgt.

Vier jaar geleden kregen we een negatief advies en dat is toen ingeslagen als een bom. De eerste gevoelens die er toen waren kan je vergelijken met een wervelwind. Boosheid, onbegrip en vooral neergeslagen door een onzichtbare knuppel.  Dus toen begon het aanvaardingsproces. Het verdict was gevallen: wij moesten er iets aan doen. En oh ja, dat deden we absoluut. Maar zoals elke veldslag verliep ook deze (lijdens)weg niet vlekkeloos. Collega’s haakten af, anderen kwamen erbij. Velen moesten halt zeggen en even denken aan hun gezondheid, waaronder ikzelf. Het was letterlijk vechten. Vechten tegen vooroordelen en veronderstellingen. Moeilijke gesprekken en veel veranderingen. Tranen, woede en dan weer tranen. Allemaal zoekend naar de juiste weg. Geholpen door externe partners, allemaal op hun manier en uiteindelijk niet allemaal op 1 lijn. Sommigen keken naar de leerkracht zelf, anderen gingen over lijken(Wow, geen lugubere gedachten, het was figuurlijk bedoeld) Triljoen keren (ok, ik overdrijf, maar het was op een gegeven moment erover) naar onze agenda kijken. En massa’s werk.

Vier jaar lang(ik deed er maar drie door bevallingsverlof)veel leed gedeeld. Tot gisteren. Nu ja, het leed was er nog in de vorm van acute stress met veel stresskakjes en doorgedraaide leerkrachten.Maar door elkaar succes te wensen, door in elkaar te geloven pepten we elkaar op tijdens de observatiemomenten en gesprekken. De blikken die we elkaar toewierpen en de schouderklopjes zorgden voor een zekere éénheid. Ook tijdens het gesprek met mijn drie collega’s en de in”spiek’teur voelde ik de verbondenheid. We hadden 1 doel en dat was vechten voor onze zaak en tonen dat we op de juiste weg zaten. (we moesten in het thema” de stoomboot en de spiekpietjes blijven voor de kleuters, dus werd het inspiekteur ipv inspecteur)De namiddag was zenuwslopend tot er een huilende collega aan mijn klasdeur stond. Ondanks goede voorgevoelens vreesde ik toen het ergste. “Sorry,” zei ze en iets in de genre van “een rode streep.” Maar neen, ik had het verkeerd begrepen: “een één met een grote rode strik er rond.”  Je kan een 1,2 of 3 krijgen en die vieze drie wilden we niet meer..Whaaa! Ik ging door het lint of door de strik of wat dan ook. We omhelsden elkaar of dansten in het rond.

Onwezenlijk en een intens gevoel van geluk. Het was ons gelukt!! De veldslag is gewonnen! Een enorme zware last viel van onze schouders. Zelfs vandaag moet ik er nog om glimlachen. Een geweldige dag. En na nog een dagje Sint voel ik het wel in mijn lichaam. De zenuwen ontspannen zich langzaam, maar de vermoeidheid slaagt me in mijn gezicht. De aangehouden spanning voor het naderende gevaar heeft natuurlijk zijn gevolgen gehad en daar zijn we ons allen van bewust. Dus we gaan de toekomst in met een goed gevoel en wat opduikende kwaaltjes. Maar wat zijn die laatste nu ten opzichte van de laatste vier jaren? Juist.

Dus bedankt aan het hele team. Yes, we did it! En na de nodige rust gaan we de volgende hindernissen aan die op ons pad komen. Want als leerkracht blijf je natuurlijk niet stilstaan.

Advertenties

7 reacties op ‘Uno, one, un, één….

  1. Ik ben de partner van een leraar. De afgelopen jaren ook al 2 keer meegemaakt. Eén keer redelijk met werkpunten, één keer héél erg positief. En ja hoor, ook de hele omgeving errond leeft mee, voelt mee en is razend opgelucht als het achter de rug is en positief blijkt. Proficiat en geniet er nu maar heel even van!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s