Een meisje heeft geen naam

“A girl has no name” Een quote die ik heb van een fantastische serie die ik al een tijd volg. En het is er 1 die ik met me meeneem want deze zin betekent zoveel en dat kan ik aantonen. Wat ik al hebt meegemaakt de afgelopen weken, heeft hiermee te maken.

Twee weken was ik mentor geweest van een stagiaire met enorm veel doorzettingsvermogen. Ik ken haar niet persoonlijk, maar nu ken ik haar toch beter op professioneel vlak. Van een onzeker, nog niet op niveau werkende en naar tucht zoekende juf groeide ze uit tot een zelfzekere, professionele en gemotiveerde leerkracht. Prachtig vond ik het om haar evolutie mee te maken. Ze noemde me de beste mentor die ze ooit had gehad. Ik ga mezelf geen dikke nek geven en zeg ook hierbij dat dit me niet het meeste heeft geraakt. Haar woorden die zeiden dat ik in haar geloofde, dat ik haar ruimte gaf en dat ik er voor haar was, maakte dat ik me goed voelde. Goed is het woord zelfs niet; ik was blij dat ik iemand had geholpen. Omdat ik haar begeleidingsproject correct had opgevolgd: omdat ik keek naar haar werk en niet wie ze daarbuiten was. Wat heeft dit te maken met mijn titel? Wel, simpel: ik bekeek haar niet subjectief maar objectief zoals naar een meisje zonder naam.Maar uiteindelijk kreeg ze wel een naam, die van toekomstige juf.

Ik kon deze tijd ook goed gebruiken om te kijken naar mijn kleuters. Zo zag ik C, een op het eerste zicht introvert meisje, opeens heel lelijk doen tegen andere meisjes. Bazig doen en wenen omdat ze niet wilde werken. Ik had al gezien dat de hoek waarvoor ze wou kiezen al vol zat en toen had ik haar gezicht zien betrekken.  Ze vertelde de stagiaire dat ze ziek was, maar ik wist nu wel beter. Dus nam ik haar apart en vertelde haar dat ze zoiets niet zomaar mocht zeggen anders zou ze na een tijdje niet meer worden geloofd. Zeker als ze dan echt ziek zou zijn. Ze hield onmiddellijk op met huilen en ging aan het werk.

Af en toe heb je de nood om te praten met iemand, echt praten. Omdat er veel mensen zijn die niet luisteren. Ze doen alsof, maar achteraf besef je dat ze gewoonweg niet weten wat je net hebt verteld. En dan is het fijn dat er mensen zijn die meegaan in je verhaal, die weten wat je doorgaat. En dan krijgt het meisje wel een naam, haar echte naam. (Dit geldt ook voor jongens, voor je denkt dat ik bij 1 of andere vrouwenbeweging zit)

Op mijn dochter haar school was het schoolfeest en dan kon ze na het dansen nog spelen met haar vriendjes. Nu had ze net ruzie gemaakt met haar beste vriendinnetje en ik besloot om even te blijven zitten aan de zijkant. Niet omdat ik haar niet wou helpen, maar omdat er grotere kinderen bij het tweetal kwamen om hen te helpen. En wat was dat mooi om te zien en te horen. Ze vroegen haar en haar vriendinnetje wat er aan de hand was en lieten ze alle twee uitpraten. Dat ze er tijd voor namen en ze dan weer verder hielpen spelen, vond ik zo geweldig. Waarom gebeurt dat niet bij volwassenen? Ze gaven geen voorkeur aan iemand zijn of haar versie, maar keken gewoon naar de situatie. Als volwassenen ruzie maken, dan wordt er meteen vaak 1 kant geloofd, omdat men denkt dat dit de juiste is. Maar er zijn altijd drie kanten aan een verhaal: die van jezelf, die van de andere en dan de waarheid. En deze laatste wordt vaak vergeten. Omdat je dan iemand bent met een naam, een naam die je soms niet toebehoort. Als men je niet kent of niet veroordeelt, dan kom je rechtstreeks bij de waarheid.

Er is zo een collega op het werk die elke collega als een individu beschouwt met zijn eigen talenten en groeipunten. Een leerkracht die ook niet wist wie ik echt was en waarschijnlijk ergens een ‘naam’ van me had opgevangen.  Tot ze ontdekte dat ik ook een meisje was zonder naam, dat ik gewoon ik was. Ze zag wat ik al in mijn mars had en geloofde in mijn kunnen.  En ze blijft dit ook doen. Ook in het moeilijkste punt van mijn carrière was ze er. “Blijven doorbijten, je kan dat wel.”

Zo had ik ooit een vriendin die graag in de belangstelling stond. Op zich vond ik dat niet erg, maar naarmate de jaren verstreken , deed ze zich voor als iemand die ze niet was. Waardoor, toen het ruzie was, ik ongeloofwaardig voor sommigen overkwam. Al deed dat toen pijn, nu besef ik ook dat je een bepaalde naam enkel weg krijgt, als je eerlijk bent met jezelf. En ik moest in mezelf geloven en niet geloven wat anderen van me dachten. Dus werd ik een meisje zonder naam. Tot ik weer mezelf was. Tot ik het meisje die ,Annelies heet, terug werd.

Hallo! Wie ben jij?

 

 

Advertenties

2 reacties op ‘Een meisje heeft geen naam

  1. Wauw!
    Wat eerlijk en oprecht.
    En dat in een tijd dat iedereen verstoppertje speelt, muren om zichzelf heen bouwen en dus oneerlijk tegenover zichzelf zijn maar helemaal tegenover iemand anders.
    Het is echter allang bekend, via het spreekwoord, “zoals de waard is, vertrouwd hij zijn gasten”.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s