Wanneer de boe-vrouw lieve woorden hoort…

De letterdief was weer in de klas geweest om wat rond te neuzen. Deze keer kon zij of hij niets opmerken, integendeel er was het één en ander veranderd.

En niet alleen de letterdief was boeken komen stelen, maar een echte dief had ook een flinke buit meegenomen uit andere klassen. Dit vertelde ik niet aan mijn kleuters, want er was geen reden om ze bang te maken. Wij, de juffen, waren wel geschrokken, zeker omdat we dit niet hadden zien aankomen. Nu ja, dieven laten vooraf geen boodschap achter. Het zou het politiewerk wel vergemakkelijken, denk ik zo. Alhoewel die echte speurneuzen de dief wel al hebben gevangen door goed onderzoekswerk. Toppie! Vroeger hadden we ook zo eens een incident net voor de schooluren en toen was een collega achter de indringer gesneld om ‘zijn schat’ af te pakken. Jaja, er zitten enkele goede Sherlock Holmes en FBI’ers in ons team. Oh pot vol koffie, onze roeping gemist!

Goed, om nu verder naar onze titel toe te werken, wil ik het hebben over de laatste dagen. Je weet dat ik een klasje heb waar sociale talenten moeilijk te ‘onderhouden’ zijn, maar ze doen hun best. Maandagochtend heb ik meermaals afspraken gemaakt vooraleer we naar de bib gingen en wat was ik blij toen ze zich gedroegen. En nog gelukkiger toen ze op alle vragen van de lieve mevrouw van de bibliotheek konden antwoorden. Yes, dacht ik en trots glimlachte ik toen naar hen allemaal.

Maar…ja hoor de maar is er ook. Toen er nieuwe hoekenverrijking aan te pas kwam, werden mijn engeltjes weer bengeltjes. Geduld, bloed, zweet en tranen en vooral veel rustig in-en ademen. Ik moest hen een paar keer terug in de kring laten komen en dat was vandaag ook niet anders. Afspraken herhalen en vooral het door hen laten zeggen. Boe(daar is het boe-woord), op het einde van de dag voelde ik me zo een zaagmens. En ik vroeg me af of die kinderen nu effectief iets hadden bijgeleerd. Frustratie alom als je hen de hele dag  op regels moet wijzen. Het verbaasde me (en dat is nu elke keer zo) dat ze me kwamen knuffelen. “Je bent echte een lieve juf” Wat? dacht ik en probeerde me te herinneren wanneer ik zo lief was geweest. En toen kwam het: ” Je doet leuke dingen.” “We doen graag grapjes” En vervolgens vertelde ik hen dat ik ook af en toe boos moet zijn.

“Maar ja juf, dat moet. Kindjes hebben soms bananen in de oren.”

Daar moest de boe-vrouw mee lachen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s