Een plakkerige maandag

Wat is dat toch met die maandagen? Het is net alsof ze mij uitlachen. Maar ooit, ja ooit gaat er een maandag bijzijn waar ik breed zal terug lachen.(Neen, de vakanties tellen niet mee, daar zijn de maandagen zeer mild voor me)

Maar vandaag was het alvast nog niet zo’n dag. Neen, deze dag begon nochtans goed: ik geraakte bijna met een sprongetje uit bed(ja bijna is echt het woord) en mijn dochter volgde braaf haar ochtendritueel op. Nou ja buiten het feit dat ze chocomelk had gemorst op haar pull. En ze zaagde over een onbestaand vlekje op haar handschoen. Misschien ook een discussie over haar schoenen….HOE dan ook, de ochtend gebeurde iets vlotter. Ik moest manlief niet wekken op een helse manier waar ik meer naar zijn hoofd zaag om op te staan dan zelf verder te doen. Het tweede kind bleef dus thuis. Hihi.

Snel had ik ons kapoentje afgezet aan de opvang in school. “Mama, de maan nu ook wakker eh?” Mamaaaa, jij komen halen he? Niet papa , want papa pijn gedaan met de boekbal.”” Samen werken, eh mama, niet alleen.” “Mama, waar is je muts?” Of toch sneller dan anders. En op de baan had ik ook niet zoveel file. Joepie. Zelfs het parkeren à la Anderlecht gebeurde vlot. Ik murwde me tussen twee auto’s in , zelf in één keer! Ok, ok, twee keer, maar ik vond het al een prestatie op zich.

Maar dan begon het. In 1 van mijn plastiek zakken zat nog een fles grenadine. Ja je hoort me afkomen…Toen ik mijn nieuwe ‘Playdoh tandarts’ wou uitnemen, vond ik dat deze nogal nat was.En ook de mouw van mijn jas. Mijn vers gewassen broek mocht er ook aan geloven.En de grond. Vooral dat laatste was verschrikkelijk. Ik probeerde wat ik kon af te kuisen. Maar daar was dat geluid. Dat piepende, trekkende zuiggeluid aan je schoenen. Alsof je gaat blijven plakken aan de grond. En aangezien ik mijn plakkerige nieuwe doos wou afkuisen,waren er overal druppels grenadine achter gebleven: ik had een Hansje en Grietje verwezenlijkt. Leuk, maar het was thema tandarts. En de tandarts zegt altijd: geen plakkerige dingen eten, dat is slecht voor je tanden. Blijkbaar ook voor de grond en mijn schoenen.

Door een gebrek aan communicatie zat ik dan ook zonder zorgjuf vandaag. Niet getreurd, ik ben flexibel genoeg en energetisch genoeg voor twee.(Neen, ik drink geen redbull, noch koffie.) Bewakingen vielen in duigen, een ongeval voor de schoolpoort, nu ja eerder een vorm van verkeersagressie en nog zo van die dingen. Maar wat me het meeste bijbleef vandaag, waren toch twee dingen. Allereerst leefde het thema al vanaf het prille begin van de dag en waren de kleuters enorm enthousiast. Altijd leuk om zo te starten. Maar naast al die betrokkenheid heb je ook het ‘mindere’ gedeelte. Het gejoel en geroep tussen de kleuters, het getrek en geduw en daar was die onbeleefdheid ook weer terug.  Dat blijft als kauwgum in sommigen hun mond plakken of als karamel tussen hun tanden. Kleuters die verhalen bleven herhalen alsof je ze net voor de eerste keer aanhoorde, maar na vier keer kan je het al mee opzeggen natuurlijk.

Thuisgekomen na toch een vermoeiende dag, wou ik rustig aan het eten beginnen. Zoals je kunt denken , gebeurde al het volgende…”Mamaaaaa….” Een of andere vorm van rustig dus.

Nu zit ik in mijn zetel en kom ik er niet meer uit.(Behalve als mijn bedje me roept en dan nog kan het zijn dat ik in de zetel in slaap val).Vastgeplakt aan mijn computer en straks aan mijn boek. Sssttt……

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s