De wensboom

Ik kijk hier nu naar dat programma. Kinderen en hun wensen. Wat vind ik dit een mooi concept, maar oh zo spijtig dat dit niet overal kan. Als ik denk aan onze school, dan stel ik me voor waar al die kinderen om zouden wensen. Om een herenigd gezin, om wat geld zodat ze op vakantie kunnen gaan of voor nieuwe kleertjes. Wensen Een auto voor papa of een wekker voor de mama van een kindje in de klas.Kinderen die wensen zodat ze anderen kunnen helpen. En soms ook zichzelf. Goed, dan wens ik voor hen allen zo’n wensboom.

“Juf, ik wens soms dat ik bij jou kan komen spelen, met kleine Zoë.” Als ik dan denk aan vroeger, aan mijn eigen kindertijd, dan moet ik spontaan glimlachen. Toen had Juf Viviane van het zesde leerjaar ons klasje uitgenodigd om bij haar thuis het schooljaar mooi af te sluiten. Ik had die dag beleefd met tranen in de ogen maar ook met veel gelach. Het thuisgevoel en de vriendschap die we van die juf hadden gekregen, is me altijd bij gebleven. Ik kan alleen maar hopen dat ik ook zo’n fijne herinnering mag zijn in een kind zijn leven als die terugblikt.

.45164_437954486592_7399031_n

zesde leerjaar – 22 jaar geleden( hola pola, ik voel me oud nu )

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s